การสอบประจำเดือนกินเวลาสองวัน
ฉู่หยุนจือทำข้อสอบได้ค่อนข้างราบรื่น โจทย์อนุพันธ์ข้อสุดท้ายของวิชาคณิตศาสตร์ เธอคำนวณจนถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว ยังตั้งใจย้อนกลับไปตรวจโดเมนของฟังก์ชันอีกครั้ง ส่วนวิชาฟิสิกส์ เธอทำเสร็จก่อนหมดเวลาครึ่งชั่วโมง ตรวจทานสองรอบจึงส่งกระดาษคำตอบ จากนั้นก็ออกมานั่งรอหลินเสี่ยวอวี๋อยู่ตรงทางเดิน
สามวันต่อมา ผลสอบประจำเดือนก็ประกาศ
ฉู่เจียหนิงได้อันดับหนึ่งของชั้นปี ส่วนฉู่หยุนจือได้อันดับสอง ทั้งคู่มีคะแนนห่างกันแค่สองคะแนน
หลินเสี่ยวอวี๋เบียดผู้คนเข้าไปดูผลสอบจนจบ พอวิ่งกลับมา ใบหน้าก็แดงก่ำ
“หยุนจือ ห่างกันแค่สองคะแนนเอง! คณิตศาสตร์กับฟิสิกส์เธอได้คะแนนสูงสุดของชั้นปีทั้งคู่ คะแนนที่เสียไปทั้งหมดอยู่ที่เรียงความกับการฟังภาษาอังกฤษ เธอขาดเรียนเกือบสองเดือนเพราะเข้าโรงพยาบาลกับเข้าค่ายติว กลับมาสอบครั้งแรกก็ได้คะแนนขนาดนี้ เก่งเกินไปแล้ว!”
ฉู่หยุนจือพับใบคะแนนเก็บไว้ในสมุด “ฉันไม่ได้ฝึกฟังมานานแล้ว คะแนนออกมาแบบนี้ก็สมเหตุสมผล”
“ได้ที่สองเลยนะ! ยังไม่พอใจอีกเหรอ ถ้าฉันสอบได้คะแนนแบบนี้ แม่คงดีใจจนแทบคลั่ง!”
ฉู่หยุนจือยิ้มบาง ๆ “ได้ที่สองฉันก็พอใจมากแล้ว การคัดเลือกเข้าหลักสูตรพื้นฐานขั้นสูงก็ดูผลการเรียนวิชาสามัญด้วย คะแนนนี้สำคัญเหมือนกัน”
ในห้องเรียนที่ห่างออกไปสองห้อง ฉู่เจียหนิงไม่ออกจากห้องเลยตลอดช่วงพักกลางวัน ฟางฉิงไปเรียกให้เธอมากินข้าว แต่เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้า บอกเพียงว่าไม่หิว คืนนั้นเมื่อกลับถึงบ้าน เธอดึงกระดาษโน้ตที่เขียนเลขสิบเอ็ดซึ่งติดอยู่บนฐานโคมไฟตั้งโต๊ะออก แล้วโยนลงถังขยะ ก่อนติดแผ่นใหม่ที่เขียนเลขสองแทน