เช้าวันพุธ ลุงซ่งโทรหาเซี่ยหวยซวี่ บอกว่าพ่อบ้านเหอของตระกูลฉู่ออกมาพูดว่า ฉู่หยุนจือป่วย ช่วงนี้จะไม่ไปโรงเรียน
ตอนนั้นเซี่ยหวยซวี่กำลังกินมื้อเช้า เขาวางตะเกียบลง แล้วส่งข้อความหาฉู่หยุนจือ:【ได้ยินว่าเธอป่วย ไม่สบายตรงไหนเหรอ?】
เก้าโมงกว่า ๆ เธอก็ตอบกลับมา
【อื้อ ๆ เป็นหวัดน่ะ พักอยู่บ้านสักสองสามวัน รุ่นพี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ～】
เซี่ยหวยซวี่อ่านข้อความนั้นสามรอบ
ฉู่หยุนจือไม่เคยพูดว่า “อื้อ ๆ” และไม่เคยใช้เครื่องหมายคลื่น เธอตอบข้อความสั้น ๆ หนึ่งประโยคลงท้ายด้วยจุดเสมอ อีกทั้งชอบเรียกเขาว่า “รุ่นพี่เซี่ย” ไม่เคยเรียกแค่ “รุ่นพี่”
เขาโทรหาเธอทันที เสียงดังสองครั้งก่อนถูกตัดสาย
โทรอีกครั้ง โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องไปแล้ว
ตอนเที่ยงเขาไปที่ห้องมัธยมปลายปีสองห้องสาม หลินเสี่ยวอวี๋บอกว่าช่วงสองวันนี้ฉู่หยุนจือไม่ตอบข้อความเธอเลยสักข้อความ ครูหลิวบอกว่าเฉินซูหลานโทรมาลาป่วยตั้งแต่เช้าวันพุธ บอกว่าเป็นหวัดหนักและขอลาหนึ่งสัปดาห์
“หนึ่งสัปดาห์เหรอ?” เซี่ยหวยซวี่ถาม “บ่ายวันอังคารเธอยังสอบภาษาอังกฤษอยู่เลย”
ครูหลิวมองเขา ไม่พูดอะไร คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
หลังเลิกเรียนตอนบ่าย เขาจงใจไปหาคนขับรถของตระกูลฉู่ อาจารย์จ้าว
อาจารย์จ้าวอึกอักอยู่สามครั้ง พูดเพียงว่า “คุณหนูรองสั่งไว้” พอพูดถึงครึ่งหนึ่ง เขาก็มองซ้ายมองขวา ก่อนลดเสียงลง
“คุณชายเซี่ย ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าผมควรพูดหรือเปล่า คืนวันอังคารคุณหนูใหญ่ถูกนายท่านเรียกเข้าไปในห้องหนังสือ หลังจากนั้นก็ไม่ได้ออกจากห้องอีกเลย รถเข็นถูกเข็นไปเก็บไว้ในห้องเก็บของ ประตูล็อกจากด้านนอกครับ”