หลังประตูห้องฉุกเฉินปิดลง ทางเดินก็พลันอื้ออึงขึ้นมา เสียงล้อเตียงเข็น เสียงพยาบาลเรียกชื่อคนไข้ และเสียงญาติคุยโทรศัพท์ดังปะปนกันไปหมด
เซี่ยหวยซวี่ยืนอยู่หน้าประตู ผ่านไปนานกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าควรก้มมองตัวเอง
เสื้อคลุมของเขาถูกห่มให้เธอ ก่อนจะถูกเข็นเข้าไปด้วยกัน บนตัวเขาเหลือเพียงเสื้อไหมพรมตัวเดียว ชายแขนเสื้อและด้านหน้าชุ่มเลือด บางส่วนแห้งกรังจนกลายเป็นสีดำ มือก็เปื้อนเลือดเช่นกัน แม้แต่ซอกเล็บก็ยังมี
พยาบาลคนหนึ่งถือแฟ้มรองเขียนเดินเข้ามา “คุณเป็นญาติคนไข้หรือคะ? กรอกข้อมูลคนไข้ก่อนค่ะ”
“ผมเป็นรุ่นพี่ของเธอ”
“ถ้าอย่างนั้นทราบประวัติการรักษาของเธอไหมคะ?”
เซี่ยหวยซวี่รับปากกามา ชื่อ ฉู่หยุนจือ อายุ 17 ปี ประวัติการรักษา เขาเขียนว่าเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด โรคกระเพาะ แล้วเขียนต่อว่าเป็นอัมพาตทั้งสองขา ก่อนปลายปากกาจะชะงักค้าง
ประวัติแพ้ยา ไม่ทราบ
ยาที่ใช้เป็นประจำ ไม่ทราบ
เวลาที่กินอาหารครั้งสุดท้าย ไม่ทราบ
เขารู้ว่าเธอต้องดื่มโจ๊กอุ่น ๆ รู้ว่าเวลาเธอทำโจทย์มักชอบกัดปลอกปากกา รู้ว่าเวลาปวดท้องเธอจะใช้มือซ้ายกดท้องไว้ แต่สิ่งที่แบบฟอร์มนี้ต้องการ เขากลับตอบไม่ได้สักข้อ
“ญาติจะมาถึงเมื่อไรคะ?” พยาบาลถาม “ถ้าต้องผ่าตัด ผู้ปกครองต้องเซ็นยินยอมค่ะ”
“แจ้งไปแล้วครับ”
ตอนนั้นเองเสิ่นหว่านอวิ๋นก็มาถึง เธอรีบร้อนจนติดกระดุมเสื้อโค้ตไม่เรียบร้อย พอเห็นเลือดบนตัวเขา ฝีเท้าก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถามอะไร กลับเดินไปคุยกับแพทย์เวรที่จุดพยาบาลก่อน พอคุยเสร็จ เธอก็หยิบทิชชูเปียกห่อหนึ่งออกจากกระเป๋ายื่นให้เขา