ชั้นเรียนแข่งขันเริ่มเรียนก่อนวันขึ้นปีใหม่
ครูหวงบอกว่าช่วงปิดเทอมฤดูหนาวสั้นเกินไป พื้นฐานของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสองทั้งแปดคนก็ไม่เท่ากัน เริ่มก่อนหนึ่งสัปดาห์ ก็จะได้ติวเพิ่มอีกหนึ่งสัปดาห์ ดังนั้นวันอังคารที่ 26 ธันวาคม ฉู่หยุนจือจึงเดินเข้าห้องเรียนบนชั้นสี่ของอาคารทดลองเป็นครั้งแรก
บ่ายวันนั้น เซี่ยหวยซวี่ไม่อยู่
คืนก่อนเขาบอกเธอว่า “พรุ่งนี้บ่ายมีสัมภาษณ์ของเมืองสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามที่เข้าร่วมการแข่งขัน เริ่มตอนบ่ายสาม ต้องส่งโทรศัพท์ก่อน พอเสร็จแล้วฉันจะกลับไปทันที เจ็ดโมงไปรับเธอที่ประตูตะวันออก”
“จะทันเหรอ?”
“ทันสิ”
ตอนสี่โมงเย็น ฉู่เจียหนิงมาที่ห้องสามชั้นมัธยมปลายปีสอง
เธอยืนอยู่ตรงประตูหลัง โบกมือให้ฉู่หยุนจือพร้อมรอยยิ้มว่าง่าย หลินเสี่ยวอวี๋กลอกตาใส่ พลางกระซิบว่า “มาทำไมกัน?”
ฉู่หยุนจือเข็นรถเข็นไปที่ประตู
“พี่คะ เมื่อกี้พี่หวยซวี่โทรหาหนู” ฉู่เจียหนิงบอก “ทางนั้นสัมภาษณ์ยืดเยื้อ วันนี้เขาไม่กลับโรงเรียนแล้ว เลยให้หนูมาบอกพี่ เขาบอกว่าโทรศัพท์พี่โทรไม่ติด”
ฉู่หยุนจือมองเธอ
“เขาบอกให้พี่กลับบ้านกับรถของเรา” ฉู่เจียหนิงพูดต่อ “หนูคุยกับลุงจ้าวไว้แล้ว พอเรียนชั้นเรียนแข่งขันเสร็จ ให้พี่รอเขาที่ประตูตะวันออกตอนหนึ่งทุ่ม วันนี้หนูมีเรียนเต้นที่ประตูตะวันตก ไม่ได้กลับพร้อมพี่นะคะ”
พูดจบ เธอก็ยิ้มให้ฉู่หยุนจือ ก่อนหมุนตัวจากไป
ฉู่หยุนจือเข็นรถเข็นกลับไปที่นั่งแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
โทรศัพท์ของเธอเปิดอยู่ตลอด สัญญาณเต็มขีด ช่วงบ่ายไม่มีสายที่ไม่ได้รับแม้แต่สายเดียว
เธอส่งข้อความหาเซี่ยหวยซวี่: 【เจียหนิงบอกว่าวันนี้คุณไม่กลับมาเหรอ?】
ไม่มีข้อความตอบกลับ เธอนึกขึ้นได้ว่าเขาส่งโทรศัพท์ไปแล้ว
จากนั้นเธอส่งข้อความหาคนขับจ้าว: 【ลุงจ้าวคะ คืนนี้หนึ่งทุ่มที่ประตูตะวันออก มารับฉันได้ไหมคะ?】
ผ่านไปสิบนาที คนขับจ้าวตอบกลับมา: 【ได้ครับ คุณหนูใหญ่ หนึ่งทุ่มที่ประตูตะวันออก】