ตอนที่ 38 ฉันแค่อยากมารับเธอ
ตอนรถจอดตรงประตูด้านข้างของตระกูลฉู่ ฝนก็ซาลงบ้างแล้ว
ฉู่หยุนจือหลับไปพักหนึ่งระหว่างทาง พอตื่นขึ้นมาก็ยังคลุมเสื้อโค้ตของเขาอยู่ ผมแห้งไปครึ่งหนึ่งและแนบอยู่กับลำคอ ให้ความรู้สึกเย็นชื้น เซี่ยหวยซวี่ลงจากรถก่อน กางร่มแล้วอุ้มเธอลงมาวางบนรถเข็น จากนั้นเปลี่ยนผ้าห่มที่เปียกชุ่มเป็นผืนแห้งที่อยู่ในรถ แล้วคลุมขาให้เธอ
“ฉันเข้าไปเองได้ค่ะ”
“ผมไปส่งคุณ”
ประตูด้านข้างเปิดอยู่ ไฟตรงโถงทางเข้าก็สว่าง แม่บ้านเหอเดินออกมาต้อนรับ พอเห็นสภาพของเธอก็ชะงักค้างอยู่กับที่ อาจารย์จ้าวยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าดูแย่มาก เขาขยี้มือไปมาเหมือนอยากเข้ามาคุย แต่ก็ไม่กล้า
โทรทัศน์ในห้องรับแขกเปิดอยู่ เฉินซูหลานนั่งบนโซฟา ส่วนฉู่เจียหนิงนั่งพิงเธอ มือถือจานส้มที่ปอกและหั่นไว้แล้ว พอได้ยินเสียงหน้าประตู ทั้งสองก็หันมามอง
ฉู่เจียหนิงลุกขึ้นก่อน
“พี่คะ!” เธอวิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้ารถเข็น ขอบตาแดงขึ้นทันที “ทำไมเปียกฝนขนาดนี้คะ? พี่ไม่ได้กลับไปกับรถของพี่หวยซวี่หรือ? ตอนอยู่ประตูตะวันตก ฉันได้ยินคนพูดชัด ๆ ว่ารถตระกูลเซี่ยไปรับคนที่ประตูตะวันออก...”
พูดพลางยื่นมือออกไปหมายจะแตะผมของฉู่หยุนจือ
เซี่ยหวยซวี่เข็นรถเข็นหลบไปด้านข้าง มือของเธอจึงคว้าได้เพียงอากาศ
“คุณได้ยินใครพูด?” เขาถาม
ฉู่เจียหนิงชะงักไปเล็กน้อย “ก็... เพื่อนนักเรียนสองสามคนพูดกันตรงหน้าประตูค่ะ ฉันมองไม่ชัดว่าเป็นใคร”
“แล้วตอนบ่ายล่ะ?” เซี่ยหวยซวี่มองเธอ “ตอนบ่ายคุณไปห้อง ม.5/3 บอกว่าผมโทรหาคุณ บอกว่าผมจะไม่กลับโรงเรียนแล้ว ผมโทรหาคุณตอนไหน?”
ห้องรับแขกเงียบลง เหลือเพียงรายการวาไรตี้ในโทรทัศน์ที่ยังออกอากาศ เสียงผู้ชมพากันหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง
น้ำตาของฉู่เจียหนิงไหลลงมา
“พี่หวยซวี่ ฉัน... ฉันอาจฟังผิดค่ะ ตอนเที่ยงรุ่นพี่หลินเยว่พูดที่โรงอาหารว่าบ่ายนี้พี่มีสัมภาษณ์ อาจกลับดึก ฉันเลยคิดว่าพี่คงไม่กลับมา ก็เลยอยากบอกพี่สาวว่าอย่ารอเก้อ...” เสียงของเธอค่อย ๆ เบาลง “ฉันหวังดีนะคะ”