คนที่ผลักประตูเข้ามา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็หยุดลงทันที
ทุกคนพากันเงียบเสียง มองไปที่ประตู
พอเห็นหน้าคนที่เข้ามาชัดๆ สีหน้าของแต่ละคนก็เริ่มมีแววสนุกสนาน
ร่างสูงโปร่งของโจวซุยอันยืนอยู่ที่หน้าประตู แสงจากโถงทางเดินส่องลงบนบ่าและข้างใบหน้าของเขา เส้นกรามที่ลื่นไหลถูกบีบแน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่คนสองคนที่กำลังกอดกันอยู่บนโซฟา
“โจวซุยซุย! เธอทำอะไรอยู่!”
เขาตะโกนเสียงต่ำ มือที่อยู่ข้างตัวกำแน่นเป็นหมัด
โจวซุยซุยหันหลังให้กับทางเข้า พอได้ยินเสียงคำรามของพี่ชายก็สะดุ้งโดยไม่รู้ตัว เธอขยับเข้าไปใกล้เจียงจงเยี่ยนอีกนิด
“พี่คะ เปล่า... ขาหนูเจ็บ...”
โจวซุยซุยรีบอธิบาย ใบหน้าซีดเผือด
เท้าเธอเหมือนจะเป็นตะคริว... จริงๆ ลุกไม่ไหวจริงๆ...
วันนี้เพื่อให้เข้ากับกระโปรงสีขาวตัวนี้ เธอเลยต้องหารองเท้าส้นสูงที่เก็บไว้ก้นตู้ออกมา
รู้งี้ไม่ใส่รองเท้าคู่นี้เลยดีกว่า
เธออยากจะอธิบาย รู้ว่าพี่ชายจะโกรธ
แต่พอคิดอีกที จุดประสงค์ของเธอก็ไม่ใช่เพื่อให้พี่ชายเข้าใจผิดและโกรธหรอกเหรอ?
โอกาสดีขนาดนี้!
เธอเลยไม่รีบร้อนแล้ว เอนตัวพิงอยู่ในอ้อมแขนของเจียงจงเยี่ยนอย่างสบายใจ
บังเอิญเหลือเกิน มือนุ่มๆ ของหญิงสาวกดลงบนต้นขาที่แข็งแรงของชายหนุ่ม ผ่านผ้ากางเกงสูทบางๆ ความรู้สึกอุ่นๆ ที่ปลายนิ้วชัดเจนมาก
ซี้ด...
เจียงจงเยี่ยนมุมปากกระตุก นัยน์ตาหม่นลงทันที
เด็กสาวคนนี้... คิดจะก่อเรื่องอะไรอีก?
“โจวซุยซุย! มาหาฉันเดี๋ยวนี้!”
โจวซุยอันมองภาพนั้น แทบจะช็อกหมดสติอยู่ตรงนั้น
ในห้องส่วนตัวมีคนตั้งมากมาย สองคนนี้กลับกอดกันโจ่งแจ้งขนาดนี้ ไม่มีความเกรงใจกันเลยแม้แต่น้อย