มิน่าล่ะ ตอนบ่ายลู่เฉินไอ้หมอนี่ชวนเขาไปด้วยกัน แล้วยังให้พาเซว่ยเซว่ยไปอีก
ที่แท้ก็คิดแผนนี้ไว้สินะ!
ฉุย
ไอ้พวกแก่เสี่ยวหมู่พวกนี้ รวมหัวกันทีไร ไม่มีเรื่องดีแน่นอน
ไม่เล่นไพ่ก็เมาเหล้า กลิ่นบุหรี่นี่แทบจะส่งคนขึ้นสวรรค์ได้เลย
ผู้ช่วยเหวิน: “งั้น...พวกเราไปคลับคาบสมุทรกันไหม?”
โจวซุยอันสีหน้าเขียวคล้ำ โมโหแทบอยากด่าแม่
“ไปขับรถ ไปเดี๋ยวนี้เลย”
ดูท่าเขาต้องเบี้ยวนัดซูหว่านอีกแล้ว
เขาบีบขมับ นิ้วเรียวชัดเจนกำโทรศัพท์แน่น หายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะส่งข้อความถึงซูหว่านด้วยความเซ็ง ๆ
[วันนี้ฉันมีธุระด่วนจริง ๆ คราวหน้าฉันจะไปหาเธอใหม่ สัญญา เธออย่าเพิ่งโกรธนะ]
ซูหว่านที่ได้รับข้อความ ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงในร้านสปา กำลังเพลิดเพลินกับการพอกหน้า
พอเห็นข้อความก็เย้ยหยันเบา ๆ
ไม่มาก็ไม่มา
แค่ให้เงินก็พอ ฉันสะดวกใจจะตาย
“คุณซูคะ คุณโจวส่งข้อความมาหาคุณเหรอคะ? เขารักคุณมากเลยนะคะ รายงานทุกเรื่องให้คุณรู้ ดีจังเลยค่ะ”
สาวพนักงานแอบอิจฉาจริงใจ
ได้ความชื่นชอบจากหนุ่มไฮโซพวกนี้ ชาติหน้าไม่ต้องกลัวจนแล้ว
คุณซูนี่ช่างมีวาสนาจริง ๆ
สายตาชื่นชมอิจฉาแบบนี้ ทำให้ซูหว่านรู้สึกพอใจมาก
เธอยกคิ้ว เงยหน้าอย่างหยิ่งผยอง “ก็แน่นอน ฉันอยากได้อะไรเขาก็ให้หมดนั่นแหละ”
รอยยิ้มของสาวพนักงานแข็งทื่อทันที แอบถอนสายตา
ฉันแค่พูดเอาใจ เธอกลับถือวิสาสะซะงั้น?
ดูตัวเองสิ แต่ก่อนหน้าตาเป็นยังไง?
หน้าเนี่ยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ทำตามคนอื่นมา แล้วยังขี้เหนียว ทำออกมาก็ไม่เหมือนอีก
ก็มีแต่คุณหนูโจวที่สมองแลนด์โลว์เท่านั้นแหละที่มองเธอติดใจ
เธอคิดว่าตัวเองเก่งมากนักเหรอ?