นอกหน้าต่างสว่างจ้าแล้ว แสงแดดอุ่นแขวนอยู่บนท้องฟ้า
สายตาตื่นตระหนกของเธอกวาดมองไปทั่วโซฟา
ว่างเปล่าไร้สิ่งใด
คนที่นอนอยู่ตรงนั้นจากไปนานแล้ว
พี่ชาย!!
เธอดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วจากเตียง ทั้งที่ยังไม่ได้สวมรองเท้าก็พุ่งลงไปชั้นล่าง
“พี่อู่! พี่ชายฉันล่ะ!”
ชุยอู่สะดุ้งตกใจ “คุณหนูใหญ่ ทำไมคุณไม่สวมรองเท้าอีกแล้วคะ?”
“ฉันไม่เป็นไร พี่ชายฉันล่ะ?”
“คุณชายออกไปบริษัทตั้งแต่เช้าแล้ว ช่วงนี้บริษัทกำลังยุ่งมากค่ะ”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่สองพี่น้องทะเลาะกันเมื่อคืน ชุยอู่จึงเกลี้ยกล่อมว่า “คุณหนูใหญ่ ในใจคุณชาย คุณสำคัญที่สุดเสมอ คุณดูสิ… เขายุ่งขนาดนั้น แต่พอได้ยินว่าคุณอยากกินเกี๊ยวซ่าร้านฝูจี้ เขาก็ยืนกรานว่าจะขับรถไปซื้อกลับมาให้ด้วยตัวเอง”
ปลายจมูกของโจวซุยซุยพลันแสบร้อน
พี่ชายของเธอคือพี่ชายที่ดีที่สุดในโลก!
“พี่อู่พูดถูก พี่ชายทำงานเหนื่อยขนาดนั้น ในฐานะน้องสาว ฉันก็ควรเข้าใจและใส่ใจเขาให้มากกว่านี้หน่อย”
“เที่ยงนี้ฉันจะเอาข้าวไปส่งที่บริษัทให้เขา!”
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
ในช่วงเวลาสำคัญ ก็ควรจับตาดูเขาไว้หน่อยจะดีกว่า
ชุยอู่ปลื้มใจ “คุณหนูใหญ่ คุณชายต้องดีใจแน่นอนค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววรู้สึกผิดวูบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของโจวซุยซุย
ชาติที่แล้ว เธอคือเจ้าหญิงน้อยผู้ไม่ประสีประสา ที่เติบโตมาด้วยการถูกพี่ชายทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามือ
หลังจากพี่ชายตกหลุมรักซูหว่าน และกลายเป็นหมาตามเลียของเธอ เขาก็รู้จักแต่ใช้วิธีหึงหวงเพื่อต่อต้านเธอ
ที่พี่ชายตกหลุมรักซูหว่าน คงเป็นเพราะเขาขาดความรักสินะ!
ปีที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต เขาเพิ่งอายุสิบขวบ
เด็กวัยสิบขวบ หากเป็นคนอื่น ก็คงยังเป็นวัยที่ออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดพ่อแม่และดูการ์ตูน
แต่เขากลับถูกบีบให้รับผิดชอบปากท้องของพนักงานนับหมื่นในกลุ่มบริษัทโจว แถมด้านหลังยังมีเธอที่เพิ่งอายุสามขวบติดตามอยู่ด้วย
เขาช่างลำบากเหลือเกิน