คำถามนี้ตลกขนาดนั้นเลยเหรอ?
"ก็คนนิสัยเย็นชาแบบนั้น ผู้หญิงคนไหนจะทนไหว?"
เจียงรุ่ยเถียนนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง เท้าสองข้างแกว่งไปมา พูดนินทากับโจวซุยซุย
"เธอไม่รู้หรอก เดือนก่อนเขาเพิ่งไล่สาวต่างชาติผมทองตาฟ้าออกคนหนึ่ง สาวสวยคนนั้นยังเป็นเด็กเก่งจากฮาร์วาร์ดเลย มีความสามารถมีหน้าตา เพียงเพราะเธอซื้ออาหารเช้าให้เขา เขาก็คิดว่าเธอชอบเขา"
พอคิดถึงภาพนั้น เจียงรุ่ยเถียนก็หัวเราะจนแทบสำลักอีกครั้ง
โจวซุยซุยมุมปากกระตุก หัวเราะไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
"เถียนเถียน... ถ้ามีคนใช้ชื่อพี่ชายเธอเป็นเครื่องบังหน้าแล้วไปก่อเรื่อง แล้วใส่ความพี่ชายเธอ พี่ชายเธอจะทำยังไง?"
"เธออย่าล้อเล่นเลย ใครจะกล้าใส่ความพี่ชายฉันที่เป็นคนน่ากลัวขนาดนั้น? ต่อให้ฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ ก็ไม่มีสิทธิพิเศษอะไรต่อหน้าเขา โดนหักค่าขนม โดนขังให้ทำโทษอยู่เรื่อย กลัวจะตาย"
ที่เธอว่าโดนขังให้ทำโทษหมายถึงการถูกขังในห้องหนังสือ ต้องทำการบ้านที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จถึงจะออกมาได้
เรื่องแบบนี้ สำหรับคนที่เรียนไม่เก่งแล้ว คือการทรมานขั้นสุด ไม่มีอันไหนเทียบได้
เจียงรุ่ยเถียนถอนหายใจ: "ช่วงนี้แม่ฉันเร่งเรื่องแต่งงาน ฉันว่าความหวังที่แม่จะได้อุ้มหลานคงยากหน่อย ฉันนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าพี่ชายฉันจะสนใจผู้หญิงคนไหน เมียของเขาก็คืองานของเขาน่ะ"
โจวซุยซุยเห็นด้วยสุดใจ
"เถียนเถียน เธอว่าพี่ชายเธอชอบผู้หญิงแบบไหน?"
เจียงรุ่ยเถียนจู่ๆ ก็นึกอะไรบ้าๆ ขึ้นมา "บางทีอาจจะไม่ชอบผู้หญิง ชอบผู้ชายก็ได้"
"หา?"
"ฉันว่าส่วนใหญ่จะใช่... เอ่อ... พี่คะ ฉันไม่ได้พูดอะไร พี่คะ จริงๆ... พี่ฟังฉันแก้ตัวก่อน..."
อะไรคือ "สุขจนเกินไปย่อมเกิดทุกข์"?
เจียงรุ่ยเถียนอยากร้องไห้ "พี่คะ ทำไมพี่กลับมาบ้านกะทันหันล่ะคะ ไม่ใช่บอกว่าจะปรับเวลาที่โรงแรมเหรอ"
"อย่าพูดถึงโรงแรมเลย"
น้ำเสียงเจียงจงเยี่ยนแย่ลงกว่าเดิม
ก็แค่อยากนอนหลับสักงีบ โจวซุยอันยังโทรมาด่าเขาอีก พอถึงบ้านก็ได้ยินน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองนั่งเมาท์กับโจวซุยซุย ล้อว่าเขาชอบผู้ชาย
เขารู้ได้ยังไง?
"เหอะ พี่ชายเธอชอบผู้ชาย ไม่ชอบผู้หญิงเหรอ? เธอเป็นแบบนี้แพร่ข่าวลือให้พี่ชายเธอทั้งวันเลยเหรอ?"
"พี่คะ ฟังฉันอธิบายก่อนนะ!"