ในเวลาเดียวกัน
ตระกูลโจว
โจวซุยซุยกอดโทรศัพท์ไว้ กำลังใช้สมองคิดอยู่อย่างหนักว่าจะส่งข้อความอะไรไปให้เจียงจงเยี่ยน เพื่อกระตุ้นให้เขาตอบกลับมา
พอดีตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น ๆ ก็ดังขึ้นบนโทรศัพท์
เธอรีบผลุดผ้าห่มออก คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา
พอเห็นเนื้อความในข้อความ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนของเธอก็ค่อย ๆ กระดกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เจียง: [อย่ารับปากเจียงรุ่ยเถียนไปทุกเรื่อง]
โจวซุยซุยอ่านข้อความซ้ำสองรอบ ยืนยันแล้วยืนยันอีกว่านี่คือข้อความที่เจียงจงเยี่ยนตอบกลับมา และเป็นคำตอบเดียวตลอดทั้งคืน
คิดว่าเขาจะมาด่าว่าเธอ หรือข่มขู่ไม่ให้เธอส่งข้อความถาโถมใส่กันซ้ำ ๆ
กลับกลายเป็นแค่โยนประโยคไร้สาระแบบนี้ออกมา
เชอะ เขาสลับฝั่งรึไง?
เธอใช้เงินค่าขนมครึ่งหนึ่งซื้อใจเถียนเถียน ให้มาเป็น "สายลับน้อย" ประจำตัวพี่ชายของเธอ
ประโยคนี้ของเจียงจงเยี่ยนควรไปพูดกับน้องสาวของเขามากกว่าไม่ใช่เหรอ?
เตือนเธอว่าอย่าโดนอะไรจูงจมูกไปทุกเรื่อง
เธอมีอะไรให้เจียงรุ่ยเถียนหลอกได้ขนาดนั้น?
โจวซุยซุยลูบคางด้วยนิ้ว สามวินาทีต่อมา ดวงตาเป็นประกายวาววับ
รู้แล้ว คนคนนี้คิดจะยุแยงให้เธอกับพี่สาวแตกคอกันแน่ ๆ
ทนไม่ได้ที่เห็นพวกเธอคลุกคลีกันทั้งวัน
เจียงรุ่ยเถียนเป็นใคร?
เธอคือเพื่อนซี้ของเธอ เป็น "สายลับน้อย" ที่เธอแทรกซึมไว้ข้างกายเขา เป็น "หัวกะโหลกท้ายทอย" ที่ปรึกษาคนสนิทสุดของเธอ
ถ้าไม่มีเจียงรุ่ยเถียนคอยส่งข่าว เธอจะรู้ตารางเวลาของเขาอย่างแม่นยำได้ยังไง?
จะสร้างเรื่องบังเอิญได้ครั้งแล้วครั้งเล่าได้ยังไง?
พูดเล่นไปเรื่อย
นิ้วเรียวบางของเธอพิมพ์บนหน้าจออย่างรวดเร็ว พิมพ์ข้อความหนึ่งประโยค: [ฟังเธอต่างหากที่ฉันจะเสียใจทีหลัง เถียนเถียนไม่มีทางหลอกฉัน]