ท่าทางแบบนั้น จะมีตรงไหนที่ดูเหมือนเพิ่งกลับมาอย่างป่วยๆ ตอนแรกเลย?
เจียงจงเยี่ยนยื่นมือรับหมอนผ้าไหมนุ่มๆ ที่ลอยตรงมาทางเขาอย่างมั่นคง แล้วสอดโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
มองแม่ที่กำลังแสดงละครอยู่เต็มที่ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย น้ำเสียงต่ำลงผิดปกติ
"แม่ ผมไม่อยากแต่งงานกับใครตามใจ ไปทำให้เขาลำบาก"
"ลำบาก?"
คุณนายเจียงรู้สึกสะกิดใจกับสองคำนี้
ดวงตาที่ละม้ายกับเจียงจงเยี่ยนถึงห้าส่วน แต่ดูอ่อนโยนและมีเสน่ห์กว่าคู่นั้น จ้องลูกชายเขม็งแล้วส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ
"อย่ามาใช้คำสวยหรูพวกนั้นมาหลอกแม่! แม่เป็นคนให้กำเนิดนาย ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจนาย แม่จะดูไม่ออกหรือไง?"
ทันใดนั้น แสงในดวงตาของเธอจางลง ความรู้สึกสงสารพลุ่งขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
เธอพูดอย่างจริงจัง: "จงเยี่ยน เรื่องนั้นมันผ่านไปนานแล้ว นายจะลงโทษตัวเองไปถึงเมื่อไหร่กัน? หรือว่านายตั้งใจจะไม่แต่งงานไปทั้งชีวิตเลยจริงๆ?"
คิ้วของเจียงจงเยี่ยนขมวดแทบจะมองไม่เห็น ปลายนิ้วที่กำหมอนแน่นขึ้นเล็กน้อย
คุณนายเจียงถอนหายใจเบาๆ
"แม่รู้นายเป็นคนมีความรับผิดชอบ หาเวลาพาซุยซุยกลับมาทานข้าวที่บ้านสักมื้อ ซุยซุยเป็นเด็กดี ยิ้มทีลักยิ้มน่ารักจนแม่ใจละลาย"
เจียงจงเยี่ยนยิ่งฟังยิ่งรู้สึกแปลกๆ พูดเสียงเย็น: "แม่ ผมถือว่าซุยซุยเป็นน้องสาว เหมือนเจียงรุ่ยเถียน"
"น้องสาว?"
คุณนายเจียงหัวเราะเยาะ แล้วเหลือบมองโทรศัพท์ในกระเป๋าเขาอย่างมีความหมาย