หน้าบ้านพัก
โจวซุยอันกำลังยืนอยู่หน้าช่องเก็บสัมภาระท้ายรถ หยิบของออกมาจากข้างใน
แสงแดดส่องลงบนตัวเขา ทำให้ใบหน้าอ่อนโยนนั้นดูไม่ชัดเจนนัก ไหล่กว้าง หลังแคบ หุ่นทองคำสัดส่วนเทียบเท่านายแบบ
“พี่!”
โจวซุยซุยเรียก
โจวซุยอันหันกลับมา เห็นเธอสวมชุดนอนบางเฉียบยืนอยู่ที่ประตู คิ้วขมวดทันที “ทำไมไม่ใส่เสื้อคลุมก็วิ่งออกมา? ไม่กลัวเป็นหวัดหรือ?”
เจ้านี่ไม่ชอบกินยาและฉีดยามาตั้งแต่เด็ก
มีแรงเยอะมาก ตอนฉีดยา พยาบาลสามคนยังกดเธอไม่อยู่
“ไม่หนาว”
โจวซุยซุยเพิ่งพูดออกไป ก็ถูกสายลมเย็นในยามเช้าพัดจนตัวสั่น
โจวซุยอันขมวดคิ้วหนักขึ้น รีบวางของในมือ ถอดเสื้อคลุมของตัวเอง แล้วเดินเข้ามาหาเธอ
เขาสวมเสื้อคลุมให้โจวซุยซุย ลูบผมเธอเบา ๆ น้ำเสียงมีแววล้อเลียน
“ถ้าเก่งจริง ตอนฉีดยาอย่าร้องไห้สิ”
เสื้อคลุมที่มีอุณหภูมิร่างกายห่มอยู่บนไหล่ โจวซุยซุยรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที
“พี่ อย่าพูดถึงเรื่องขายหน้าตอนเด็กได้ไหม?”
โจวซุยอันลูบจมูกเล็ก ๆ ของเธออย่างเอ็นดู ทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า “เรื่องขายหน้าของเธอ คือฝันร้ายของพี่”
ทุกครั้งที่โจวซุยซุยไม่สบาย เขาจะนอนไม่หลับทั้งคืน ดูแลเธออย่างใกล้ชิดไม่ห่างกาย
แต่เจ้านี่ไม่มีหัวคิดเลย ไม่เห็นความสำคัญของสุขภาพตัวเองสักนิด
โจวซุยซุยคิดถึงเรื่องนี้ได้เช่นกัน แววตาคล้ายมีความซาบซึ้งใจ
“รู้แล้ว ต่อไปฉันจะดูแลตัวเองให้ดี ไม่ให้พี่ต้องกังวลเด็ดขาด”