โจวซุยอันก้มหน้าลง เห็นตุ่มน้ำที่หลังมือของน้องสาว
ใบหน้าที่สงบนิ่ง กลายเป็นตึงเครียดในพริบตา
“เป็นอะไรไป? ใครทำ?”
โจวซุยซุยเอ่ยอย่างน้อยใจ “ก็พี่ไง ตอนเย็นฉันเรียนทำอาหารกับแม่ครัว ทำกับข้าวที่พี่ชอบไว้เต็มโต๊ะ รอพี่จนถึงสองทุ่ม แต่พี่กลับไปหาซูหว่าน ไม่ยอมกลับบ้านเลย”
“……”
โจวซุยอันตะลึงกับความจริงนี้
นานทีเขาถึงจะจับประเด็นสำคัญได้ แล้วยิ้มอย่างมีความสุข
“แกทำให้พี่โดยเฉพาะเลยหรือ? แกเรียนทำเอง?”
โจวซุยซุยพยักหน้า “อื้ม”
โจวซุยอันทั้งดีใจ ทั้งเป็นห่วง และเสียใจมาก
“น้องโง่ พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้ว่าแกเตรียมอาหารไว้ให้พี่โดยเฉพาะ เป็นความผิดของพี่เอง ต่อไปพี่จะไปที่ไหนจะบอกแกก่อน ไม่ให้แกต้องรออย่างเสียเวลาอีก”
โจวซุยซุยมองตาพี่ชายที่แดงก่ำ รู้สึกเจ็บปวดใจจนจุก
เธอทำเสียงอ่อนลง ยื่นมือไปจับมือเขาไว้ แล้วเอ่ยปลอบ “พี่คะ เมื่อกี้พี่ก็เห็นแล้ว การเป็นหมาตามเลียไม่มีผลดี ทั้งที่ฉันตามเลียเจียงจงเยี่ยนขนาดไหน เขาก็ไม่สะเทือน เพราะงั้น…พี่ก็อย่าไปตามเลียซูหว่านอีกเลยได้ไหม? เราเป็นพี่น้องกันก็อยู่กันดี ๆ ไป”
“มันไม่เหมือนกัน”
โจวซุยอันตอบโต้ทันทีโดยไม่คิด
แววตาที่เพิ่งจะแจ่มใสเมื่อครู่กลับกลายเป็นความดื้อรั้นอีกครั้ง “แกเป็นผู้หญิง เรื่องแบบนี้ต้องให้ผู้ชายเป็นฝ่ายริเริ่ม ผู้หญิงที่ออกตัวมากเกินไปจะไม่ถูกเห็นค่า แกอย่าทำตัวโง่เขลาเลย”