ห้องนอนกว้างขวางชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลโจว
แสงจากโคมไฟคริสตัลรูปกลีบดอกไม้ทอดลงมา ห่อหุ้มห้องที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปทั้งห้องด้วยม่านแสงอันอบอุ่น
โจวซุยซุยกลับมาถึงห้อง โยนรองเท้าทิ้งแล้วกระโดดขึ้นเตียง
นึกถึงตอนที่อยู่ในโรงแรมเมื่อกี้
เจียงจงเยี่ยนเพราะเธอ โดนพี่ชายต่อยอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว รู้สึกเกรงใจมาก
ไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บหนักแค่ไหน?
โจวซุยซุยหยิบโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะส่งข้อความไปถามอาการ
ถึงเพิ่งนึกได้ เธอไม่มีช่องทางการติดต่อของเขาเลยสักทาง
นึกถึงช่วงที่ผ่านมา เธอเคยประกาศว่าจะขอวีแชตของเขาให้ได้ แต่ทุกครั้งก็ต้องผิดหวังกลับมา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายแทนตัวเอง
เขาไม่มีทีท่าว่าจะให้ช่องทางติดต่อเธอเลย
นึกถึงสีหน้าความหมายลึกซึ้งของเจียงจงเยี่ยนตอนนั้น
คิ้วเรียวงามของโจวซุยซุยขมวดเล็กน้อย
ทำไมรู้สึกว่าสีหน้าของเขามันแปลกๆ...เหมือนตกใจนิดหน่อย แล้วก็โมโหนิดหน่อย?
โมโหอะไร?
เธอเกาหัว
คิดไม่ออก
ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว ผู้ชายคนนี้เดิมทีก็คิดอะไรลึกซึ้ง...
คิดแล้ว คิดแล้ว เธอส่งข้อความหาเจียงรุ่ยเถียน
[เถียนเถียน ช่วยส่งวีแชตพี่ชายเธอให้ฉันหน่อยสิ]
[ขอบคุณที่รัก (ς￣3￣)ς╭~]
เธอถอดใจกับวิธีขอวีแชตแบบกระจอก ๆ ที่จะไปเรียกเรตติ้งความสนใจตรงหน้าเขา
พิสูจน์แล้ว ผู้ชายคนนี้เป็นไม้แข็งจริง ๆ เขย่าไม่ขยับง่าย ๆ
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขย่าไม่ได้ก็ถูกใจเธอ
ถ้าเขย่าแล้วใจสั่น ต่อไปเขาตามมาขอให้เธอรับผิดชอบ เธอรับผิดชอบไม่ไหวแน่นอน
ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูอย่างเป็นห่วงของพี่ชายดังมาจากนอกห้อง
“น้องสาว ยังไม่นอนหรือ?”
“ยังเลย”
“งั้นพี่เข้าไปนะ”