หลังจากส่งข้อความไป โจวซุยซุยก็หมอบลงบนเตียง เอามือรองคาง ขาเรียวขาวชี้ขึ้นแล้วแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์ รอคอยให้เจียงจงเยี่ยนตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ
เรื่องนี้เป็นความผิดของเธอเองที่ใช้เขาเป็นข้ออ้างก่อน
ไม่ว่าเขาจะโกรธแค่ไหน ท่าทีขอโทษของเธอต้องดีให้ที่สุด
กลางดึก เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ ที่ชัดเจนผิดปกติในความเงียบสงัดของราตรี
แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกตว่า ระหว่างที่รอคอย สีหน้าของเธอเริ่มตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย
หนึ่งนาทีผ่านไป สองนาทีผ่านไป... อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
โจวซุยซุยเลิกคิ้วอย่างสงสัย มองเวลา on โทรศัพท์ สี่ทุ่มครึ่ง...
เวลานี้ถือว่าไม่ดึกเลย
หรือว่ากำลังอาบน้ำ หรือกำลังทำงานล่วงหน้าจนไม่ได้เห็นข้อความของเธอ?
หรืออีกอย่าง... ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร?
ก็จริงนะ ในฐานะประธานบริษัทกลุ่มเจียงที่ยุ่งวุ่นวายทุกวัน เพื่อนในวีแชตน่าจะเยอะไม่น้อยใช่ไหม?
คิดถึงความเป็นไปได้นี้ โจวซุยซุยก็ป่องแก้ม นิ้วเรียวเคาะจออย่างรวดเร็ว ส่งข้อความหาเขาอีกครั้ง
กุหลาบหนาม: [หวัดดี~พี่เยี่ยน ทายสิว่าฉันเป็นใคร?]
“...”
หนึ่งนาทีต่อมา: [ฉันซุยซุยไง!]
“...”
สองนาทีต่อมา: [โจวซุยซุย!]
“...”
สามนาทีต่อมา: [...[○･｀Д´･ ○]ขี้เหนียว ที่แท้ก็แค่บล็อกวีแชตเธอเอง! ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย!]
หลังจากส่งออกไป เธอก็รีบกดแก้ไขทันที