บทที่ 196 เธอสายตาสูงจะตาย ไม่มีทางชอบพี่ชายเธอหรอก
ยืนเทียบชุดกับกระจกเต็มตัวอยู่ตั้งนาน
ในที่สุดโจวซุยซุยก็เลือกกระโปรงได้หนึ่งตัว
คอปกตุ๊กตาสีขาว แต่งผ้าสีชมพูต่อเป็นกระโปรงทรงเอ
ชายกระโปรงยาวถึงเข่าพอดี ยิ่งขับให้เธอดูน่ารักหวานละมุน
พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็ไปเคาะประตูห้องนอนใหญ่ แต่กลับพบว่าพี่ชายพาเซียนเนี่ยนตื่นแล้ว
โจวซุยซุยจึงวิ่งตึงตังลงบันไดอีกครั้ง
พอเดินมาถึงตรงหัวบันได ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
แสงแดดนอกบ้านสว่างจ้า สาดเข้ามาในห้อง ก่อนจะทาบลงบนบ่าของทั้งสองอย่างนุ่มนวล
พี่ชายนั่งอยู่บนโซฟา แววตาอ่อนโยน
ในมือถือหวี ก้มหน้าหวีผมถักเปียให้เซียนเนี่ยน
เซียนเนี่ยนกอดตุ๊กตากระต่ายตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน นั่งเรียบร้อยอยู่บนม้านั่งเตี้ยตรงหน้าเขา
“คุณพ่อคะ เล่านิทานหมาป่าตัวใหญ่เมื่อกี้ให้เซียนเนี่ยนฟังอีกได้ไหมคะ?”
“ฟังไปตั้งสองรอบแล้ว ยังจะให้เล่าต่ออีกเหรอ?”
“แน่นอนสิคะ เพราะคุณพ่อเป็นคนเล่าให้เซียนเนี่ยนฟังนี่นา คุณพ่อ ต่อไปเล่านิทานให้เซียนเนี่ยนฟังทุกวันได้ไหมคะ?”
“ได้...”
เปียข้างหนึ่งถักเสร็จเรียบร้อยแล้ว
โจวซุยอันผูกยางรัดผมมุกเม็ดเล็กไว้ที่ปลายเปีย
พอหวีผมข้างนี้เสร็จ เขาก็ใช้มือคล่องแคล่วถักเปียอีกข้างต่อ...
“เสร็จแล้ว”
โจวซุยอันเก็บปลายผมให้เรียบร้อย ผูกยางรัดผมเส้นสุดท้ายให้แน่น ก่อนหยิบกระจกบานเล็กบนโต๊ะกลางส่งให้เซียนเนี่ยน “ดูสิ สวยไหม?”
ฟู่เซียนเนี่ยนถือกระจกไว้ พลางยื่นหน้าเข้าไปส่องซ้ายส่องขวา หัวเล็ก ๆ ส่ายไปมา ท่าทางรักสวยรักงามสุด ๆ
“ว้าว! สวยจังเลย! เซียนเนี่ยนชอบมากค่ะ! คุณพ่อเก่งที่สุดเลย!”