“อาเยี่ยน ซุยซุยมาแล้ว”
พอได้ยินคุณนายเจียงเรียก “อาเยี่ยน” โจวซุยซุยก็สะดุ้งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้เจียงจงเยี่ยนยังอยู่บ้าน ไม่ได้ไปบริษัทหรือ?
เขาไม่ใช่คนบ้างานที่ขึ้นชื่อหรอกหรือ?
ช่วงนี้คนบ้างานคนนี้ดูเหมือนจะละเลยหน้าที่มากไปหน่อย
ไม่เพียงเลิกงานเร็วตั้งแต่หัวค่ำ ทั้งยังมีเวลาไปปีนหน้าต่างห้องเธออีก ตอนนี้เป็นเวลาทำงานกลางวันแท้ ๆ เขากลับยังอยู่บ้านอีกหรือ?
เอ่อ… กลุ่มบริษัทเจียงคงไม่ถึงกับเจ๊งหรอกนะ?
โจวซุยซุยบ่นอยู่ในใจ
เจียงจงเยี่ยนสวมชุดลำลองสีครีมอ่อน เดินออกมาจากห้องรับแขกอย่างเชื่องช้า
รูปร่างสูงโปร่ง ขายาว ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาราวกับปีศาจ
พอถอดชุดสูทเนี้ยบกริบออก บรรยากาศรอบตัวก็ดูอ่อนโยนลงหลายส่วน
ดูไม่เหมือนประธานผู้มีอำนาจเด็ดขาดของกลุ่มบริษัทเจียง กลับมีท่าทีเหมือนพี่ชายบ้านข้าง ๆ อยู่บ้าง
แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นด้านไหน ก็ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงได้ทั้งนั้น
สายตาของเจียงจงเยี่ยนมองข้ามทุกคน ก่อนจะหยุดลงบนตัวโจวซุยซุยอย่างแม่นยำ
สายตาดำสนิทเลื่อนจากเส้นผมหยักศกเล็กน้อยของเธอ ลงไปยังชายกระโปรงอย่างเชื่องช้า
ลำคอพลันเกร็งขึ้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเป็นส่วนโค้งเย้ายวน
ที่รักของเขาดูเหมือนจะสวยหวานกว่าเมื่อวานอีกแล้วสินะ
“มาแล้วหรือ”
“……”
โจวซุยซุยถูกเขามองจนรู้สึกเขินอาย ต่อหน้าคุณนายเจียง เธอจึงเอ่ยเรียกอย่างเรียบร้อยว่า “พี่เยี่ยน”
“อืม”
หัวใจเจียงจงเยี่ยนไหววูบ
เขาเดินเข้าไปหา
รับฟู่เซียนเนี่ยนจากมือเธอ แล้วถามอย่างเป็นธรรมชาติว่า “เหนื่อยไหม?”
“ไม่เท่าไรค่ะ”
โจวซุยซุยไม่ค่อยกล้าสบตาเขา
เจียงจงเยี่ยนใช้แขนกำยำทั้งสองข้างอุ้มฟู่เซียนเนี่ยนอย่างสบาย ๆ “หนูน้อย วันนี้ใครถักเปียให้หนู?”