บทที่ 195 กระโปรงตัวน้อยคลุมหน้าเขา
เจ้าตัวเล็กหลับไปแล้ว หัวใจที่โจวซุยอันแขวนค้างอยู่ในที่สุดก็กลับลงมาอยู่ที่เดิม
เขานอนตะแคงอยู่บนเตียง อาศัยแสงไฟสลัวจากหัวเตียงมองเด็กน้อยข้างกายอย่างเงียบ ๆ
เด็กน้อยกอดชุดนอนลูกไม้ของฟู่เนียนเชิงไว้แน่น ริมฝีปากชุ่มชื้นเผยอออกเล็กน้อย มุมปากพ่นฟองอากาศเล็ก ๆ ออกมา ฟองนั้นขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอของเธอ
มุมปากโจวซุยอันยกขึ้น แววตาอ่อนโยนยิ่งกว่าแสงจันทร์ขาวกระจ่างนอกหน้าต่าง
ช่างเป็นก้อนแป้งน้อยที่ทำให้คนอดสงสารไม่ได้จริง ๆ
เขาจัดผ้าห่มให้ฟู่เซียนเนี่ยนเรียบร้อย แล้วหลับตาลงตาม
ปกติเขาชินกับการนอนคนเดียว พอมีคนอยู่ข้างกายขึ้นมา กลับทำให้เขานอนไม่ค่อยหลับเสียอย่างนั้น
ไม่นานนักเขาก็ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว หันไปมองฟู่เซียนเนี่ยนเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ถีบผ้าห่มออก
ท่านอนของฟู่เซียนเนี่ยนเรียกได้ว่าไม่สงบเอาเสียเลย ไม่นานเธอก็ถีบผ้าห่มออก แขนขาเล็ก ๆ โผล่พ้นออกมาหมด
โจวซุยอันกลัวเธอจะหนาว จึงค่อย ๆ อุ้มเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วโอบร่างเล็ก ๆ ไว้แนบอก
ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของเธอซ้ำ ๆ พร้อมตบเบา ๆ
“แม่...”
เด็กน้อยดูเหมือนกำลังฝันดี จู่ ๆ ก็คว้านิ้วของเขาใส่ปากแล้วดูดเบา ๆ ราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังหานมกิน
“...”
โจวซุยอันตัวแข็งทื่อ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างจนปัญญา
นี่เธอเอานิ้วของเขาไปทำเป็นขวดนมหรือไง?
สุดท้ายเขาก็ทำใจดึงนิ้วกลับมาไม่ลง ปล่อยให้เธอกำไว้แบบนั้น
ถึงวันนี้จะเหนื่อยมาก แต่กลับไม่ค่อยรู้สึกง่วงเท่าไร