“จำได้สิ!” เจียงรุ่ยเถียนตอบ
“เถียนเถียน…”
โจวซุยซุยได้ยินแล้ว สายตาคมกริบแฝงความซับซ้อน
“ชุดเดรสตัวนี้พี่ชายเธอสั่งให้ผู้หญิงคนอื่น และไซส์ใกล้เคียงกับฉันด้วย”
พอพูดจบ ก็เห็นเจียงรุ่ยเถียนทำหน้าตื่นเต้น: “นั่นฉันขอพี่ชาย ให้ฉันไปฝึกงานที่บริษัท เขาสั่งจากต่างประเทศข้ามคืน นับเวลาแล้ว น่าจะถึงในสองวันนี้”
“หะ?”
โจวซุยซุยอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ไม่กล้าเชื่อและถามย้ำว่า “เธอหมายความว่าชุดเดรสนั่นพี่ชายเธอสั่งให้เธอเหรอ?”
“ใช่สิ! ซุยซุย เธอก็ชอบชุดนั้นไม่ใช่เหรอ? พอชุดมาถึง ฉันให้เธอยืมใส่สองวันก่อน” เจียงรุ่ยเถียนพูดอย่างใจกว้าง
“เหอะ…เหอะ…”
โจวซุยซุยหัวเราะไม่ออก
จู่ๆ เธอก็รู้สึกคอแห้งแล้ง ลิ้นน้อยสีชมพูแลบเลียริมฝีปาก พูดด้วยความเก้อเขิน “ถ้าพี่ชายเธอเอาชุดนี้ไปให้คนอื่นล่ะ?”
“อะไรนะ?! เขากล้าเอาชุดน้อยๆ ของฉันไปให้ผู้หญิงคนอื่นเหรอ! ฉันจะฆ่าเขา!”
เสียงใสๆ ของเจียงรุ่ยเถียน เปลี่ยนเป็นเสียงคำรามเกรี้ยวกราดทันที
เสียงของโจวซุยซุย กลับเบาลงด้วยความเก้อเขิน “เถียนเถียน ฉันตัดสินใจแล้ว เงินค่าขนมอีกครึ่งจะยกให้เธอ เธอว่ายังไง?”
“อะไรนะ! น้องสาว เธอดีกับฉันขนาดนี้เลยเหรอ นี่มันพี่น้องแท้ๆ!”
เจียงรุ่ยเถียนตะลึง “เดี๋ยวนะ เมื่อไหร่เธอกลายเป็นคนใจกว้างขนาดนี้?”