หลิงชิงเจวี๋ยยกมือประคองใบหน้าเขา จุมพิตสองครั้ง น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่หาได้ยากยิ่ง "เจ้าอย่าโกหก ข้าเกลียดที่เจ้าโกหก ไม่มีเงินก็แค่ไม่มี เดี๋ยวข้าจะหาทางหาเงินให้เจ้ามาก ๆ ไม่สิ ข้าจะหาทางเดี๋ยวนี้"
เมิ่งซูทั้งขำทั้งกลั้นหัวเราะ "ท่านจะหาทางอะไร?"
หลิงชิงเจวี๋ยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลางเอ่ยอย่างจริงจัง "ในโลกพวกเจ้ามีมังกรร้ายอะไรทำนองนั้นบ้างไหม? ข้าจะไปปล้นมัน"
"ที่ไหนมีของแบบนั้นกัน!" เมิ่งซูกล่าว "โลกพวกข้าแม้แต่สไลม์สักตัวยังไม่มีเลย!"
"เช่นนั้นพวกเจ้ามีอะไร?"
เมิ่งซูใคร่ครวญชั่วครู่ "มีแพนด้ายักษ์ ที่นี่ท่านคงไม่มีกระมัง"
"แพนด้ายักษ์คืออะไร?"
"หมีชนิดหนึ่งสีขาวดำ ตัวใหญ่มาก หน้ามีรอยดำรอบดวงตาเหมือนขอบตาคล้ำ" เมิ่งซูทำแก้มป่อง พยายามเลียนแบบใบหน้ากลมของแพนด้า "เป็นแบบนี้ไง"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่เคยได้ยินมาก่อนจริง ๆ "หากมีโอกาสคงต้องไปดูเสียแล้ว"
เขาเอ่ยอีกว่า "แล้วพวกเจ้าหาเงินกันอย่างไร?"
"ก็ต้องทำงานเหมือนกัน แต่ที่พวกข้าหาเงินลำบากยิ่งนัก ทุกคนพร้อมจะเหยียบย่ำกันเพื่อเงินเพียงสลึงเดียว ถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก เงินของที่นี่ได้มาง่ายเกินไปแล้ว"
"แปลกจริง" หลิงชิงเจวี๋ยว่า "โลกของเจ้าช่างแปลกแท้"
เมิ่งซูหัวเราะแห้ง ๆ เนิ่นนานทีเดียวก่อนเอ่ย "อืม ก็แปลกดีเหมือนกัน"
หลิงชิงเจวี๋ยตบหลังเขาเบา ๆ ราวกับเด็กน้อยขี้สงสัย เอ่ยถามปัญหามากมายไม่หยุดปาก "แต่เหตุใดเจ้าจึงโกหกข้าเล่า?"