หลิงชิงเจวี๋ยพูดต่อ "หินจันทรา ที่ข้าให้เจ้าอยู่ไหน? ข้าจะเอาไปทำเป็นตุ้มหูให้เจ้าดีไหม? แล้วลงอักขระเพิ่มให้ จะได้เพิ่มค่าพลังให้เจ้าหน่อย"
เครื่องประดับของ นักผจญภัย ล้วนเพิ่มค่าพลังได้ แต่ เมิ่งซู ยากจนเกินไป ปกติไม่ค่อยสวมเครื่องประดับ
แต่ หลิงชิงเจวี๋ย สังเกตว่าเขามีรูหู แสดงว่าเคยใส่เครื่องประดับมาก่อน
เขาอยากทิ้งร่องรอยบนตัว เมิ่งซู มาก ลาย เหมียวเหมียวโถว ที่ปักไว้สีจางเกินไป แถมยังถูกคนไม่รู้เรื่องเข้าใจผิดว่า เมิ่งซู จนถึงขั้นไม่มีปัญญาซื้อเสื้อผ้า
เมิ่งซู ตะลึงก่อน แล้วยิ้มบาง "ได้สิ"
เขากำลังกลุ้มใจหาข้ออ้างคืน หินจันทรา ให้ หลิงชิงเจวี๋ย ไม่ได้ คิดไม่ถึงว่า หลิงชิงเจวี๋ย จะเสนอมาเอง
ไม่ต้องทะเลาะกัน
หลิงชิงเจวี๋ย หางตาแดงระเรื่อ คิ้วขมวด "ข้า... แข็งจนเจ็บ"
"..."
"ค่าความชอบ พึ่งถึงเก้าสิบ ของขวัญสุดท้ายต้องสังหารข้าใน หอคอยราชาอสูร ของที่ดรอปคือ ของขวัญค่าความชอบ ของข้า"
เมิ่งซู รู้สึกขำ "เจ็บขนาดนี้ยังจะลูบส่งเดชอีก? ไม่รู้จักลุกจากตัวเรา? เจ้าหนักจะตาย กดจนข้าหายใจไม่ออก"
หลิงชิงเจวี๋ย ยังไม่ยอมลุก ดวงตาเป็นประกายจับตา หน้าผากมีเหงื่อซึม พอยิ้มก็เจิดจรัส "เมิ่งซู ข้าจะใส่สายข้อมือนี้ตลอดไป"
รอยยิ้มเขางดงามเกินไป เมิ่งซู เหม่อไปชั่วขณะ ตกอยู่ในมนต์รูปโฉม "...อืม"