เมิ่งซูตายแล้ว
ในเช้าที่ฟ้าครึ้มหม่น เขาสิ้นลมเพราะระบบหายใจล้มเหลว
ก่อนตายเขาเคยดิ้นรนอยู่หนึ่งสัปดาห์ เลค ร้องไห้พาเขาไปโรงพยาบาล ใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายยื้อชีวิตให้
แต่หมอกลับส่ายหน้าให้เขา
ไม่มีทางแล้ว
ได้เพียงไม่กี่วันนี้แล้ว
ในช่วงวันสุดท้ายของชีวิต เมิ่งซูยังพอมีสติอยู่บ้าง แต่ไม่เหลือความสามารถในการเคลื่อนไหวใดๆ แม้แต่ลมหายใจยังกลายเป็นภาระ
เลค พาเขากลับมาจากโรงพยาบาลอีกครั้ง เฝ้าอยู่ข้างเตียง ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาร่วงเผาะๆ
เขารู้ว่าเมิ่งซูทุกข์ทรมานมาก เขาถึงกับพยายามใช้เวทมนตร์โดยพลการ ทันใดนั้นก็ถูกกฎสวรรค์ตีโต้กลับ ช่วยเมิ่งซูกลับคืนชีพไม่ได้ ยังทำตัวเองอาบเลือดอีก
ลูกตาของเมิ่งซูยังพอขยับได้ เขามองดูท่าทางมอมแมมของเลค พยายามจะยิ้ม แต่ไม่มีแรงแม้จะขยับมุมปาก
เขาพูดไม่ออก แล้วก็ท่องคาถาไม่ได้
ในช่วงเวลาสุดท้าย เมิ่งซูได้แต่มองเพดาน นอนเหม่อลอยวันแล้ววันเล่า
เช้าวันที่ตาย เมิ่งซูมีลางสังหรณ์เลือนราง เขาขยับนิ้ว ใบหน้าซีดขาว ลมหายใจยิ่งแผ่วเบาลง
เลค ข้างกายเขาสะอื้นจนพูดไม่ออก
ความตายช่างแปลกหน้าสำหรับพวกเขายิ่งนัก เลก มาเพื่อทำหน้าที่ศึกษาความหมายของความตาย เขามาอยู่เนิ่นนานจนไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คนที่นี่ถึงร้องไห้เพราะ "ความตาย"
จนกระทั่งเขาเห็นลมหายใจของเมิ่งซูอ่อนแรงลง หน้าอกที่กระเพื่อมค่อยๆ นิ่งสงบลง ในชั่วพริบตาเขาก็เข้าใจความหมายของความตาย
แต่เขายอมที่จะไม่มีวันเข้าใจไปตลอดชีวิต
น้ำตาหยดลงบนหลังมือเมิ่งซู ร้อนจนแทบพอง
เขาเห็นริมฝีปากของเมิ่งซูขยับ แต่ไร้เสียง เขารีบเช็ดน้ำตา ก้มตัวลงไป "นายพูดว่าอะไรนะ"
"……"
ยังคงไร้เสียง
เลค จ้องริมฝีปากแห้งผากของเขา ทั้งที่ไม่ได้ยิน แต่กลับรู้ว่าเขาพูดอะไร——"อย่าร้องไห้"
"ฉันไม่ได้ร้องสักหน่อย ฉันไม่ได้ร้องจริงๆ" เลค พูดพลางน้ำตาร่วง จับมือเขาไว้ สะอื้นโต้ "นายเห็นด้วยตาข้างไหนว่าฉันร้องไห้"
"……"
เห็นด้วยตาทั้งสองข้าง
เมิ่งซูอยากพูดแบบนี้ แต่เขาเอ่ยอะไรไม่ออกเลย เขามองไปไกลอย่างสงบ ดวงตากลวงโบ๋ เขาค่อยๆ หลับตาลง เดินเข้าไปในห้วงอวกาศสีขาวบริสุทธิ์