อาเจอคาลายังไม่ทันดีใจ ก็ถูกสาดน้ำเย็นใส่หัวเสียก่อน
เขาสูดหายใจลึก ถามเชิงหยั่งเชิง “ท่านต้องการคลังสมบัติทั้งหมดหรือ?”
“ไม่งั้นจะให้ข้ามาเสียเที่ยวหรือ?” หลิงชิงเจวี๋ยทำท่าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “ข้าอุตส่าห์มาถึงที่นี่ เจ้าคิดจะให้ข้ากลับมือเปล่าหรือ?”
อาเจอคาลาลำบากใจยิ่ง “ข้าทำงานให้อาณาจักรมาพันปีถึงเก็บสมบัติพวกนี้ได้...”
รู้ว่าสู้ไม่ได้ เขาก้มหน้ายอมจำนน ได้แต่หวังปลุกสำนึกผิดชอบที่น้อยนิดของหลิงชิงเจวี๋ย แล้วพูดตะกุกตะกัก “พอจะ เหลือไว้ให้ข้าบ้างได้ไหม?”
เขายังต้องแต่งงานกับเจ้าหญิง จะไปมือเปล่าแต่งงานกับเจ้าหญิงได้อย่างไร?
แต่หลิงชิงเจวี๋ยเป็นคนไร้สำนึกผิดชอบโดยสมบูรณ์ “แล้วข้าสนทำไม?”
เขานึกอะไรขึ้นได้อีกอย่าง สั่งการเมิ่งซู “ไปงัดเกล็ดกลับหัวที่คอมังกรนั่นออกมา”
ทุกคนอ้าปากค้าง ไม่ใช่แค่ยึดคลังสมบัติ แต่แม้แต่เกล็ดกลับหัวบนซากก็ไม่ปล่อย!
นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์เขาทำกันหรือ?
เจ้าหญิงกับมังกรร้ายสบตากัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
เมิ่งซูถอนหายใจ เขารู้ว่าหลิงชิงเจวี๋ยทำอะไรสุดโต่ง ไม่เห็นแก่หน้าใคร นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาเปลี่ยนได้
ว่ากันตามตรง หลิงชิงเจวี๋ยก็ยังเป็นแมวตัวหนึ่ง ความคิดของเขาไม่เหมือนมนุษย์
เมิ่งซูเงยหน้ามองอย่างกระอักกระอ่วน ดวงตาสีดำสุกใสคู่นั้นแฝงความอ้อนวอน "ไม่อย่างนั้นเราเอาแค่นิดหน่อย เหลือไว้ให้พวกเขาบ้าง?"
"เจ้าอยากเหลือไว้ให้พวกเขา? ทำไม?" หลิงชิงเจวี๋ยถามก่อน แล้วจึงเบือนหน้าหนีเอง ช่างเถิด เขาอยากได้คลังสมบัติก็เพื่อเมิ่งซู