เมื่อเห็นว่าหลิงชิงเจวี๋ยหมายมั่นจะบีบปลาไหลน้อยตายจริง ๆ วัลเลเรียก็น้ำตาคลอ ในที่สุดก็ยอมพูดความจริง "อย่าฆ่ามันเลย! ฉันจะบอกความจริงให้! เพียงแต่มันยืดยาวหน่อย…"
หลิงชิงเจวี๋ยมีใบหน้าที่ดูเย็นชาอย่างยิ่ง ดวงตาเยียบเย็น "งั้นก็พูดให้สั้นเข้า"
"อาเจอคาลาเป็นเทพผู้พิทักษ์ของประเทศเรา มันเป็นมังกรที่ดี ชื่นชอบการสะสมของวิเศษต่าง ๆ แต่มันไม่อยากปล้นชิง ดังนั้นมันจึงทำข้อตกลงกับพวกเรา ลักพาตัวเจ้าหญิง เพื่อช่วยให้พวกเราได้แต่งงานกับเจ้าชาย"
หลิงชิงเจวี๋ยเลิกคิ้ว "ตรรกะบ้าบออะไรกัน?"
เมิ่งซูกลับเข้าใจแล้ว กลั้นหัวเราะทั้งที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก "เหมียวเหมียว เจ้าเคยฟังนิทานเทพนิยายไหม?"
"ข้าไม่ฟังนิทานเทพนิยายหรอก" หลิงชิงเจวี๋ยเริ่มเขย่าปลาไหลในมืออีกครั้ง
"ในนิทาน มังกรร้ายจะลักพาตัวเฉพาะเจ้าหญิงที่งดงามและมีจิตใจดีงาม ดังนั้นคนกลุ่มนี้เลยอยากใช้มังกรร้ายเป็นสื่อโฆษณา"
เจ้าหญิงที่ถูกมังกรร้ายลักพาตัวได้ ต้องงดงาม! ต้องจิตใจดี! ต้องสูงศักดิ์!
นี่ก็คือการรับรองอย่างเป็นทางการทางอ้อม แม้แต่มังกรร้ายยังโลภอยากได้เจ้าหญิง นั่นย่อมต้องสมบูรณ์แบบที่สุด!
วัลเลเรียก้มหน้าลงอย่างอับอาย พูดอู้อี้ไม่ชัดเจน "ประมาณนั้น… พวกเราแค่อยากใช้เรื่องที่มังกรร้ายลักพาตัวเจ้าหญิง ดึงดูดเจ้าชายที่มีความสามารถมาช่วยพวกเรา… อาจจะได้พบคนที่เหมาะสมก็ได้…"