กลับสู่โลกความจริง
เมิ่งซูลุกขึ้นนั่งบนเตียง การเดินทางข้ามมิติที่ยาวนานทำให้จิตใจเขาอ่อนล้าอยู่บ้าง เขาหาวหวอด "เลค?"
"อยู่ตรงนี้!"
เลคโผล่หัวออกมาจากห้องน้ำ มือกำลังรัดเข็มขัด "นายกลับมาแล้วนี่"
ใบหน้าขาวเนียนมีหยดน้ำเกาะอยู่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน "ทำไมนายไม่ฟังฉันเลย? ฉันบอกแล้วว่าอย่างน้อยต้องพักเจ็ดชั่วโมงถึงจะข้ามมิติได้ ไม่งั้นร่างกายนายจะรับไม่ไหวในไม่ช้า"
"ถ้าร่างกายฉันแย่ลงเรื่อย ๆ ก็คงได้แต่นอนรอตายบนเตียงนั่นแหละ" เมิ่งซูบิดขี้เกียจ เผยให้เห็นเอวที่บอบบางเล็กน้อย
เขาจัดเสื้อผ้าแล้วยิ้มบาง ๆ "แทนที่จะยืดเยื้อทรมานบนเตียง สู้ไปตายที่โลกของนายยังดีกว่า"
"ไม่เข้าใจนายเลย ยังไงฉันก็เตือนแล้ว ถ้าวันหลังตายขึ้นมาอย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน"
"ฮ่า ๆ ถึงฉันตายก็ไม่เกี่ยวกับนายหรอก"
พูดถึงความตาย เมิ่งซูตบหัวตัวเองแล้วรีบหยิบมือถือออกมา "เกือบลืมไปเลย ฉันต้องจัดการบริการงานศพแบบครบวงจรให้ตัวเองหน่อย ไม่งั้นตายไปก็ไม่มีคนเก็บศพ"
เลคพูดตรง ๆ ว่า "แล้วพ่อแม่นายล่ะ?"
เมิ่งซูไม่เงยหน้ามอง เอ่ยอู้อี้ว่า "ฉันไม่มีพ่อแม่"
"ทำไมถึงไม่มีพ่อแม่ล่ะ? โลกของนายก็สืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศเป็นด้วยเหรอ? ที่โลกของเรา มันมีเวทมนตร์ที่สร้างชีวิตได้จริง ๆ นะ"
เมิ่งซูเลิกคิ้วยิ้ม "ไม่มีก็คือไม่มีนั่นแหละ ฉันก็ไม่มีญาติหรือเพื่อนคนอื่นหรอก ตอนนี้คนเดียวในโลกที่ใส่ใจเรื่องความตายของฉัน ก็คงมีแต่นายนี่แหละ"