เมิ่งซูนวดก้นตัวเอง เดินกระโผลกกระเผลกลุกขึ้นมา: "จุดเทเลพอร์ตก็อยู่ตรงนี้นี่นา ข้าก็จนปัญญาแล้ว หรือท่านจะกรุณาช่วยข้าปรับตำแหน่งเทเลพอร์ตให้หน่อย?"
จะมีใครอยากล้มทุกครั้งที่เทเลพอร์ตมาหรือเปล่า?
ระเบียงปลูกดอกไม้ต้นไม้ไว้เยอะแยะ เขาไม่รู้ว่าก้นของตัวเองจะร่วงลงไปตรงไหนดี
หลิงชิงเจวี๋ยปรายตามองเขา
ทำเป็นไม่ใส่ใจ: "คาถากลับบ้านของเจ้า คือ 'เจอกันพรุ่งนี้' น่ะหรือ?"
"ใช่ ตลกมากใช่ไหม? คาถาข้ามมิติของข้ายิ่งตลกกว่า ข้าไม่กล้าแม้แต่จะท่องออกเสียง"
"คาถาอะไร?"
แต่เดิมเมิ่งซูแอบท่องคาถาคนเดียวเงียบ ๆ ก็ไม่ได้รู้สึกเขินอาย แต่ตอนนี้หลิงชิงเจวี๋ยจ้องมองเขาตรง ๆ เขาอ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่กลับพูดไม่ออก
สมแล้ว ถ้าอยู่ต่อหน้าคนที่ตนชอบ ไม่ว่าทำอะไรก็รู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ
คาถานั่นโคตรจะติงต๊อง!
หลิงชิงเจวี๋ยเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับแมวที่กำลังชะโงกหน้า ดวงตามีแววสงสัย "หืม?"
เมิ่งซูก้มหน้าลงต่ำ พูดอย่างคลุมเครือ: "มีกา... มอสกา, มาคาบาคา..."
อยากขุดหลุมมุดหนีเข้าไปจริง ๆ
"ใครสอนเจ้า?"
"ไหล่เค่อ..."
"เลค?" หลิงชิงเจวี๋ยคิดทบทวน ในที่สุดก็ขุดเลคขึ้นมาจากซอกหลืบความทรงจำได้ เลิกคิ้วซ้าย "ถ้าคำนวณดี ๆ ครั้งสุดท้ายที่พบเขาคง... สองปีก่อนแล้ว"
"ท่านรู้จักเขา?"
หลิงชิงเจวี๋ยว่า: "เขามาถามข้าเกี่ยวกับเคล็ดลับเวทมนตร์มิติ ข้าบอกว่าคาถายิ่งแปลก พลังเวทมนตร์ยิ่งแข็งแกร่ง"
"จริงหรือ?"
"ย่อมโกหก" หลิงชิงเจวี๋ยถูกชวนให้หัวเราะ "ข้าขี้เกียจสอนเขาก็เท่านั้น"
เขายื่นมือออกมา นิ้วเรียวยาวขาวดุจหยกอุ่นท่ามกลางแสงแดด แค่เพียงโบกมือเล่น ๆ วงแหวนเวทมนตร์ก็วาบสว่างผ่านกลางอากาศ
"ข้าเปลี่ยนแปลงวงแหวนเวทมนตร์ที่กฎหมายกำหนดไว้ไม่ได้ แต่ข้าตั้งวงแหวนเวทมนตร์ขึ้นมาใหม่ เมื่อเจ้าตกลงมาถึง จะถูกวงแหวนเวทมนตร์ที่ข้าตั้งไว้เทเลพอร์ตส่งไปยังที่อื่น"