หลิงชิงเจวี๋ยเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “เจ้ารู้ได้ไงว่าอัญมณีตาแมวสีเขียวเป็นของขวัญค่าความชอบอย่างหนึ่ง?”
เมิ่งซูเลิกคิ้วแปลกใจ: “ข้าไม่รู้นี่นา เห็นว่ามันสวยดีก็เลยให้เจ้า”
ที่แท้ก็แค่โชคดี
อัญมณีตาแมวสีเขียวนี่หายากมาก หากซื้อในตลาดต้องใช้เงินอย่างน้อยหลักล้าน แถมมีเงินก็ไม่แน่ว่าจะซื้อได้
เพราะมันได้มาจากหีบสมบัติเท่านั้น ปกติต้องเป็นนักผจญภัยที่ทำลายฐานมอนสเตอร์ถึงจะมีโอกาสหนึ่งในหมื่นที่จะเจอ
คาดไม่ถึงว่าเมิ่งซูแค่ตกปลายังเก็บหีบสมบัติได้ แถมยังได้อัญมณีตาแมวสีเขียวมาพอดี
ถ้าเขารู้ว่าของนี่ราคาตลาดเริ่มต้นเจ็ดหลัก คงไม่ยอมให้หลุดมือแน่
คาดว่าคนไม่รู้หนังสืออย่างนี้จะเข้าใจว่าอัญมณีตาแมวสีเขียวเป็นแค่หินก้อนหนึ่งกระมัง
หลิงชิงเจวี๋ยครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ในหัว สุดท้ายทำหน้านิ่ง พูดเสียงเย็นชาว่า “เจ้ายังไม่คืนเงินข้า การให้ของขวัญไม่มีประโยชน์อะไร”
“ข้ารู้”
“เจ้าเอาของนี่ไปขายได้ มันเป็นอัญมณี แพงมาก”
เมิ่งซูคิดแล้วส่ายหัว: “แพงแล้วไง? ยังไงหาเงินมาก็ใช้กับเจ้าหมด สู้ให้เจ้าไปเลยดีกว่า”
อัญมณีตาแมวสีเขียวนี้งามอย่างเป็นธรรมชาติ สีสันแวววาวไม่เหมือนใคร เข้ากับหลิงชิงเจวี๋ยมาก
ตอนที่ได้อัญมณีก้อนนี้ เขาก็คิดไว้แล้วว่าจะให้หลิงชิงเจวี๋ย
เมิ่งซูโบกมือ สีหน้าซีดเพราะเสียเลือดมาก รอยยิ้มบนริมฝีปากก็ฝืนๆ: “อย่าคิดมาก ข้าแค่อยากให้เจ้า ไม่ต้องอาศัยค่าความชอบอะไร”
“...”
หลิงชิงเจวี๋ยกัดฟัน “ข้าไม่ซื้อหรอก”