หลิงชิงเจวี๋ยได้สติ "ไม่มีอะไร"
"ดูยังไงก็มีเรื่องนี่นา? แมวตัวนั้นเป็นใคร ทำไมถึงด่าเจ้า?"
หลิงชิงเจวี๋ยเม้มริมฝีปาก "ไม่เกี่ยวกับเจ้า"
เขาผลักเมิ่งซูออก ท่าทีเย็นชามาก "ข้าหิวแล้ว เจ้าไปทำอาหาร"
ให้ข้าทำงานหนักไม่พอ ยังมีท่าทีแย่แบบนี้อีก!
ทำให้ข้าโกรธจนแทบบ้า!
เมิ่งซูโกรธจนกำหมัดแน่น แล้วสูดหายใจลึกๆ ข้าต้องอดทน!
ในฐานะท่านกล้าที่สมบูรณ์แบบ ต้องมีความอดทนต่อชาวพื้นเมืองที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพวกนี้!
ผู้กล้าทั่วโลกที่ถูกอัญเชิญมา ก็ล้วนถูกปฏิบัติเหมือนเครื่องมือทั้งนั้น!
เมิ่งซูใช้ทักษะโน้มน้าวใจกับตัวเอง อดทนอยู่นาน ในที่สุดก็ระงับความโกรธลงได้ ทำอาหารเที่ยงเสร็จอย่างรวดเร็ว "หลิงชิงเจวี๋ย มากินข้าว"
"..."
ไม่มีใครตอบเขา
เมิ่งซูถอนหายใจ เดินขึ้นชั้นสอง
เป็นไปตามคาด หลิงชิงเจวี๋ยกำลังรดน้ำต้นไม้ดอกไม้บนระเบียงเล็กๆ อีกแล้ว
ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาพบว่าหลิงชิงเจวี๋ยคนนี้ค่อนข้างสันโดษ ปกติชอบคุยแต่กับพืชพวกนั้น
ต้นไอวี่เลื้อยกินพื้นที่กำแพงสีแดงผืนใหญ่ พลิ้วไหวตามสายลม ต้นไม้สีเขียวไม่ทราบชื่อพันรอบนิ้วของหลิงชิงเจวี๋ย ค่อยๆ รัดกระชับ ราวกับปลอบโยนเขาอยู่
เขาก้มศีรษะ แตะต้นไม้ต้นนั้นเบาๆ
เงาร่างของเด็กหนุ่มสูงเพรียวบาง ผิวข้างแก้มสว่างวาวด้วยแสง แววตาใสกระจ่าง ราวกับอัญมณีสีเขียวที่เปล่งประกายเจิดจ้า
สังเกตว่าเมิ่งซูเข้ามาใกล้ เขาก็ดึงมือกลับ เถาวัลย์ที่พันรอบนิ้วของเขาก็หดกลับไปอย่างรวดเร็ว
"เสร็จแล้วหรือ" หลิงชิงเจวี๋ยยังมีสีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ "ขอโทษที ไม่ได้ยิน"