เขาหลบดาบ ก่อนเลิกคิ้วใส่อลิซ "เป็นไงบ้าง เท่ไหมละ?"
บุรุษหนุ่มตรงหน้ามีผมสีแดงดุจตะวันทอแสง ยามยิ้มมีรอยบุ๋มบนแก้มทั้งสองข้าง
สังเกตดีๆ จะเห็นว่าใบหูของเขามีรูเจาะ
คิดว่าก่อนหน้านี้ก็คงเป็นคนที่ยอมเสียเวลาตกแต่งตัวเอง เพียงแต่ช่วงนี้ถ่อมตนลงไปมาก ขาดเครื่องประดับฉูดฉาดตามแฟชั่นไปเสีย
อลิซปรบมือให้อย่างออกนอกหน้า เอ่ยชมว่า "เท่จะตายไป!"
"เท่ก็พอ กลับไปอวดชาวบ้านละ"
อลิซกลั้นยิ้มค้าง คิ้วเรียวเล็กเลิกขึ้น เท้าคาง "นายจะไปอวดต่อหน้าหลิงชิงเจวี๋ยงั้นรึ? นายนี่มัน..."
จะหาเรื่องไปแข่งกับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นทำไม
นางหยุดคิด ก่อนทุบโต๊ะลุก "ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เทียบฝีมือต่อสู้ระยะประชิด ก็ใช่ว่านายจะเอาชนะหลิงชิงเจวี๋ยไม่ได้"
"เขาไม่ใช่ร่างต้นเป็นแมวรึ? น่าจะปราดเปรียวมากเลยนะ"
"เขาเป็นนักเวทมนตร์นะ นักเวท รู้จักแต่โจมตีระยะไกล ไม่เคยร่ำเรียนใช้ดาบใช้หอก"
เมิ่งซูว่า "แล้วข้าเคยรึ?"
ที่จริงเขาก็ไม่เคย
การวาดลวดลายดาบนี้เป็นสิ่งที่เขาเรียนตอนอายุสิบต้นๆ ไว้อวดชาวบ้าน นอกจากสวยแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไร
"การเป็นนักผจญภัยต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งนะ อาวุธดีๆ สักชิ้นก็หนักหลายร้อยชั่งแล้ว ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ของนายน่ะหยิบไม่ขึ้นหรอก"
อลิซบีบแขนเมิ่งซู ทำตายักเย้า "ต้องฝึกหนักๆ นะ"
เมิ่งซูเป็นหุ่นนักกีฬาแบบลีน ไหล่กว้างเอวสอบ บนแขนมีกล้ามเนื้อบางๆ ปกติไม่ค่อยชัด เห็นแค่โครงร่างจางๆ
เขาครุ่นคิด "ต้องฝึกอีกงั้นรึ?"
"ไม่เก่งก็ต้องฝึก" อลิซพยักหน้า
"ก็ได้ๆ กลับไปฝึกหน่อย" เมิ่งซูคล้อยตามอย่างว่าง่าย ปกติเขาเป็นคนรับฟังคำแนะนำ
บอกลาอลิซแล้ว เมิ่งซูกะจะกลับบ้านไปใช้หนี้ก่อน ส่วนที่ไปต่อไปนั้นยังหาไม่ได้ชั่วคราว