หลิงชิงเจวี๋ยหัวเราะเยาะ: "ทำไมเอ่ยถึงถลกหนังก็ตื่นแล้วล่ะ? บังเอิญจริง ๆ"
เจียเจากลับคืนร่างมนุษย์อีกครั้ง ใบหน้าค่อนข้างซีดเซียว ด้วยความอิดโรยจากอาการบาดเจ็บสาหัส "ก็แค่บังเอิญน่ะ"
"งั้นหรือ?" หลิงชิงเจวี๋ยเอามือเท้าศีรษะ "เวทรักษาของข้าติดอันดับทั่วทั้งทวีป เจ้าไม่ตื่นขึ้นมาทันใด นับว่าทำให้เวทรักษาของข้าขายหน้าเสียแล้ว"
ในตอนที่เขาใช้เวทรักษาเสร็จ เจียเจาก็ตื่นขึ้นแล้ว
แต่เพราะเสียหน้าเกินไป เขาจึงเลือกแสร้งตายต่อไป
เมิ่งซูโผล่ออกมาไกล่เกลี่ย "เมื่อไม่เป็นอะไรแล้ว เรื่องนี้ก็อย่าเอ่ยถึงอีกเลยนะ ตอนนี้ฟ้ายังเช้าอยู่ สู้เราเดินลึกเข้าไปอีกหน่อยดีไหม?"
"เจ้าจะไปข้างในทำไม?" หลิงชิงเจวี๋ยอยากกลับบ้านไปนอนแล้ว
เมิ่งซูพูดว่า: "ข้าดูแผนที่เมื่อครู่ แถวนี้มีทะเลสาบชื่อทะเลสาบคริสตัล ตรงนั้นน่าจะเป็นแหล่งอาศัยของนกกระเรียนเทวาคริสตัล"
หลิงชิงเจวี๋ยหลุบตาลง: "แม้แต่เรื่องนี้เจ้าก็สืบมาด้วย?"
ก่อนหน้าเมิ่งซูมีผู้เล่นงานหลายคนที่พยายามเล่นด้วยกับหลิงชิงเจวี๋ย และเผอิญไปรู้เข้าว่าหลิงชิงเจวี๋ยชอบขนนกกระเรียนเทวาคริสตัล แถมยังค้นพบโดยบังเอิญเสียด้วย
ผู้เล่นงานคนนั้นไม่มีความคืบหน้ามาตลอด วันหนึ่งหลังจากสังหารนกกระเรียนเทวาคริสตัลแล้วได้ขนนกมาเส้นหนึ่ง ก็ยื่นให้หลิงชิงเจวี๋ยตามอารมณ์ นึกว่าจะถูกปฏิเสธ แต่เพราะเป็นของขวัญค่าความชอบ หลิงชิงเจวี๋ยจึงไม่อาจปฏิเสธ ได้แต่รับไว้ด้วยสีหน้าเย็นชา
ต่อมาผู้เล่นงานคนนั้นเบื่อหน่ายจังหวะชีวิตที่เชื่องช้าของอ่าวจันทรา มุ่งหน้าไปยังเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองกว่า เพื่อแสวงหาโอกาส เขาล้มเลิกการเล่นด้วยกับหลิงชิงเจวี๋ย แล้วหันไปขายข้อมูลนี้ให้สวี่หลินโจวในราคาสูง