เมิ่งซูขมวดคิ้วเล็กน้อย "เขาทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจ?"
"สร้างกรรมเองก็ต้องรับกรรมเอง" หลิงชิงเจวี๋ยเหลือบมองหมาจิ้งจอกแวบหนึ่ง รอยยิ้มเย็นชา "บาดเจ็บยังไงก็รู้แก่ใจดี"
เขาเคยบอกแล้ว ว่ายันต์นั่นเป็นแค่กลเม็ดเล็ก ๆ
แต่กลเม็ดเล็ก ๆ นี่จะสังหารเจียเจาสักตัวก็ง่ายดาย
หมาจิ้งจอกนอนซมใกล้ตายอยู่ในอ้อมอกของสวี่หลินโจว ขนนุ่มสลวยเปื้อนเลือดไปทั่ว อุ้งเท้าไร้เรี่ยวแรงตะกุยหน้าอกสวี่หลินโจวเบา ๆ สองที
"ฮือ..."
สวี่หลินโจวกอดเขาแน่น ประท้วงเสียงเบา "เขาก็แค่สัตว์เล็ก ๆ ตัวหนึ่ง จะมีจิตใจชั่วร้ายอะไรได้... หลิงชิงเจวี๋ย เจ้าเก่งกาจนัก ช่วยรักษาเขาหน่อยไม่ได้หรือ?"
หลิงชิงเจวี๋ยหลุบขนตายาวเรียวลง "ไม่ช่วย"
"ถ้าเขาตายก็ตายจริง ๆ เลยนะ!" สวี่หลินโจวไม่รู้เลยว่าหมาจิ้งจอกในอ้อมอกตัวเองเป็นตัวสร้างกรรมก่อเวรอย่างแท้จริง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ คิ้วตั้งชัน "รู้งี้ว่าเจ้าเป็นคนเลือดเย็นอย่างนี้ ข้าก็ไม่ชอบเจ้าแล้ว!"
มีเรื่องดี ๆ อย่างนี้ด้วย? หลิงชิงเจวี๋ยเลิกคิ้ว ใบหน้าที่เย็นชาเป็นปกติกลับมีรอยยิ้มจาง ๆ "เจ้าทำได้ตามที่พูดก็ดี"
เขาถูกสวี่หลินโจวตื้อรั้นตามราวีอยู่พักใหญ่ อีกฝ่ายเหมือนพวกผิดปกติ โผล่มารอบตัวเขา แถมยังฉวยโอกาสตอนเขาไม่ทันระวังพุ่งเข้ามา พยายามลวนลามเขา
กล่าวโดยรวมแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะกฎหมายห้ามไว้ หลิงชิงเจวี๋ยคงเผาสวี่หลินโจวทิ้งเป็นขี้เถ้าไปนานแล้ว ขนาดอัฐิยังต้องโปรยทิ้ง
"หลิงชิงเจวี๋ย! เจ้า เจ้าเลือดเย็น เจ้าไร้หัวใจ เจ้ามาเบ่งอารมณ์ไร้เหตุผล—"
หลิงชิงเจวี๋ยยิ้มเย็น "ยังอยากถูกสาปใบ้อีกไหม?"
หัวของหมาจิ้งจอกในอ้อมอกตกพับลง ราวกับจะสิ้นใจ ณ บัดนั้น
ตาเห็นสวี่หลินโจวกำลังจะถูกยั่วจนร้องไห้ เมิ่งซูนึกในใจว่าแย่แล้ว ได้แต่กัดฟันแข็งใจเอ่ยปาก "เหมียวเหมียว..."