เขาเก็บอัญมณีตาแมวสีเขียวเข้าช่องเก็บของ สีหน้ายังคงเรียบเฉย 'กฎหมายไม่อนุญาตให้ข้าปฏิเสธ ข้าไม่ได้ต้องการมัน'
เมิ่งซูจ้องหน้าเขา หาข้อบกพร่องไม่เจอ
คงไม่ได้รังเกียจหรอกใช่ไหม?
แค่ไม่รังเกียจ ก็แสดงว่ายังมีโอกาส เมิ่งซูเดาอารมณ์ที่แท้จริงของหลิงชิงเจวี๋ยไม่ออก จึงปลอบใจตัวเองแบบนี้
พิชิตเจ้าแมวน้อยได้ อยู่แค่เอื้อม!
ระหว่างทางเจอสัตว์อสูรระดับต่ำหลายตัว เมิ่งซูอยากอวดเท่ จึงใช้สกิลฟาดฟันด้วยแสงกระบี่โดยตรง ความเสียหายมหาศาลถึงแปดสิบแต้มฟันสัตว์อสูรขาดเป็นสองท่อนในพริบตา
เขาไม่คิดว่าดาบเดียวจะทรงพลังถึงเพียงนี้ ชั่วขณะนั้นก็ลำพองใจอย่างมาก 'ข้าไม่ได้อยากอวดนะ แต่อสูรพวกนี้ง่ายเกินไป! เมื่อกี้เจ้าแมงมุมนั่นบอกว่าข้าสู้ไม่ได้ ข้าแค่อยากให้โอกาสมัน'
หลิงชิงเจวี๋ยเดินตามหลังเขามาตลอดอย่างเนิบนาบ ไม่ยอมช่วยมือเลย สมบูรณ์แบบที่มาดูละคร
คนนี้ผลาญท่าไม้ตายใส่สัตว์อสูรกระจอกโดยตรง สมควรเป็นคนโง่จริงๆ
หลิงชิงเจวี๋ยยิ้มเยาะ 'ฟาดฟันด้วยแสงกระบี่เป็นสกิลความเสียหายสูงสุดที่เจ้าสามารถใช้ได้ตอนนี้ ต่อวันใช้ได้มากสุดสามครั้ง'
เมิ่งซูมึนงง 'มีจำกัดจำนวนครั้งด้วย?'
'ไม่อย่างนั้นล่ะ?' หลิงชิงเจวี๋ยทั้งขำทั้งอึ้ง 'หรือเจ้าคิดว่าท่าไม้ตายจะใช้สุรุ่ยสุร่ายได้?'
'...'
คิดผิดเสียแล้ว
เอาแต่อวดเท่ ใช้ท่าไม้ตายราวกับโจมตีธรรมดาหมดไปแล้ว