เมิ่งซูนับว่าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลิงชิงเจวี๋ยจึงจำชื่อคนไม่ค่อยได้
ในสายตาของเขา ชื่อมนุษย์นั้นประหลาดยิ่งนัก
พวกเผ่าแมวตั้งชื่อมักใช้คำซ้ำ และแทบทั้งหมดเป็นคำเลียนเสียง
ชื่อมนุษย์สำหรับหลิงชิงเจวี๋ยนั้นแปลกเกินไป ราวกับมนุษย์ที่เจอชื่อต่างประเทศที่อ่านยาก ทั้งยาวทั้งจดจำยาก
แม่แมวพูดอย่างมีเหตุผล “ชื่อที่แม่ตั้งให้เจ้ายังไงก็เพราะกว่า”
หลิงชิงเจวี๋ยตอบรับ “อืม”
“แต่เจ้าไปใช้ชีวิตในสังคมมนุษย์แล้ว คนอื่นตั้งชื่อให้ ก็ต้องจำชื่อของตัวเองให้ได้” แม่แมวถอนหายใจ “ชื่อพ่อของเจ้าก็ฟังดูแย่เสียจริง!”
หลิงชิงเจวี๋ยว่า “นั่นก็จริง”
พวกเขาพูดคุยกันยืดยาว หลิงชิงเจวี๋ยเล่าประสบการณ์หลายปีมานี้ให้แม่ฟัง แม่ก็เล่าถึงการเปลี่ยนแปลงของเกาะเหมียวเหมียวในช่วง 18 ปีที่ผ่านมา
“ตอนนั้นเกาะเหมียวเหมียวถูกซ่อนไว้ พวกเราก็ขาดการติดต่อกับสังคมมนุษย์ไปเลย ไม่มีมนุษย์มาให้อาหารแมว พวกเราจึงต้องหัดจับกระต่าย หนู และนกกินเอง”
หลิงชิงเจวี๋ยเงียบไปนาน “ลำบากพวกเจ้าแล้ว”
เมิ่งซูถาม “ก่อนหน้านี้พวกท่านไม่จับหรือ?”
แม่แมวตอบ “ก็มีมนุษย์โง่ ๆ มาให้อาหาร เราก็แค่นอนลงให้พวกเขาลูบท้อง พวกเขาก็จะเอาอาหารมาให้เรื่อย ๆ มนุษย์นี่หลอกง่ายจริง”