หลิงชิงเจวี๋ยทำเสียง "เฮ้อ" อย่างรำคาญใจ "ฉันไม่ได้มาขอความเห็นพวกคุณ"
พ่อแมวขมวดคิ้วเขม็ง "แกมีทัศนคติยังไง?"
"ก็ท่านี้แหละ" หลิงชิงเจวี๋ยไม่ยอมอ่อนข้อ "ฉันจะไปกับเขา"
เขาดึงเมิ่งซูออกมาจากข้างหลัง "เขาบอกแล้ว ว่าแต่งงานแล้วจะให้ลูกแมวกับฉัน"
เมิ่งซูก้มหัวต่ำกว่าเดิมอีก
คำพูดนั้นก็หลอกเขาเหมือนกัน
พ่อแมวพูดติดขัด "ถ้าเป็นเรื่องจริง... ไม่ได้! เด็ดขาดไม่ได้! ต่อให้เขาให้ลูกแมวกับนาย ฉันก็ไม่ยอมให้พวกนายสองคนคบกัน!"
ประเด็นมันน่าจะอยู่ที่ว่าผู้ชายทำไมถึงออกลูกแมวได้ไม่ใช่เหรอ?
ทำไมพวกคุณถึงยอมรับข้อตั้งค่าประหลาดนี่ได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้เล่าเฮ้ย!
"ถ้าพวกคุณไม่ให้ฉันเป็นแมวของเขา ฉันจะไปรับเลี้ยงมนุษย์แทน" หลิงชิงเจวี๋ยยึดหลักหัวเด็ดตีนขาด ไม่ว่ายังไงก็ไม่เปลี่ยนใจ เรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนเขาได้
พ่อแมวขึ้นเสียงสูงกว่าเดิมแปดขั้น "นายจะรับเลี้ยงมนุษย์?"
กลับตาลปัตรขนานดี!
"ใช่" หลิงชิงเจวี๋ยว่า "ในเมื่อไม่ให้ฉันเป็นแมวของเขา ฉันก็จะให้เขามาเป็นมนุษย์ของฉัน"
"..."
พ่อแมวแม่แมวมองหน้ากัน ลูกแมวที่รับเลี้ยงมนุษย์จะเป็นแมวดีอะไรได้?
"ก็ใช่ว่าจะคุยกันไม่ได้..." พ่อแมวลดท่าทีลงมาก มองเมิ่งซูแล้วขวางหูขวางตาไปหมด "นายจะมารับเลี้ยงเหมียวเหมียวบ้านเรา มาก็มามือเปล่า?"
หลิงชิงเจวี๋ยวางมือบนไหล่เมิ่งซู น้ำเสียงเย็นชา "ฉันเป็นฝ่ายขอให้เขารับเลี้ยงฉัน กลับบ้านฉันต้องมีของติดมือมาด้วยเหรอ?"