ค่าความชอบขึ้นถึง 100 เมิ่งซูกลับรู้สึกใจหายวูบขึ้นมา
แต่ก่อนเคยพูดนักพูดหนา คิดว่ากับหลิงชิงเจวี๋ยก็แค่เล่นเป็นละครตบตากัน พอเขาตายก็สิ้นเรื่อง ไม่มีใครแคร์ว่าเขาจะจากไป ส่วนหลิงชิงเจวี๋ยก็จะยังเป็นเจ้าแมวเหมยหลีต่อไป รอคอยวาสนาครั้งใหม่อยู่ที่อ่าวจันทรา
แต่ใครจะรู้ว่าในตำนานที่ว่าเป็นอันดับหนึ่งด้านความยากของกระดานเล่นด้วย จะถูกเขาเล่นด้วยสำเร็จอย่างเป็นทางการ
หลิงชิงเจวี๋ยเก็บเพชรพลอยเรียบร้อย นึกอะไรขึ้นได้บางอย่างก็ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะแพ้”
เมิ่งซูยังไม่ทันตั้งตัวจากความประหลาดใจ ถามโง่ๆ ว่า “แพ้อะไร?”
หลิงชิงเจวี๋ยเอามือเท้าคาง “ก่อนหน้านี้ข้าเคยพนันกับเจ้า ยังจำได้ไหม?”
เมิ่งซูลืมไปสนิทแล้ว
เขาเอาแต่ใจหลิงชิงเจวี๋ย อะไรก็กล้าพูด พอหันหลังก็ลืมเกลี้ยง
พนันนั่นมันเรื่องเมื่อหลายปีก่อน เมิ่งซูย่อมจำไม่ได้อยู่แล้ว
เขาหลุบตาลงอย่างรู้สึกผิด “จำได้สิ จำได้แน่นอน”
ถ้าเขากล้าบอกว่าจำไม่ได้ คืนนี้ก็อย่าหวังจะได้ลงจากเตียง
ยังดีที่หลิงชิงเจวี๋ยไม่ได้ซักต่อ พูดต่อไปเรื่อยๆ “ข้าจะทำตามสัญญา อย่าให้ข้ารอนานนัก”
เมิ่งซูจำไม่ได้เลยสักนิดว่าตัวเองพูดอะไรไว้ ฝืนยิ้มทั้งน้ำตา “อ้อ ได้! ข้าจะทำแน่!”
สมองเฮงซวยคิดเร็วๆ สิ!
ตอนนั้นพูดอะไรกับเหมียวเหมียวกันแน่นะ!
นึกไม่ออกเลยสักนิด!
หลิงชิงเจวี๋ยบีบคางเขา โน้มเข้ามาจูบที่ริมฝีปาก “ข้ารอเจ้า”
เมิ่งซูยิ้มไม่ออก
หลิงชิงเจวี๋ยเพิ่งคืนร่างคน สภาพยังไม่นิ่ง กลับเข้าห้องนอนตัวเอง กลายร่างกลับเป็นแมวน้อย ขดตัวเป็นก้อนกลม
ครั้งนี้เขากลายเป็นราชาอสูร ทำเอาอ่าวจันทราวุ่นวายอลหม่าน ชาวเมืองใช้เวลานานกว่าจะจัดการสถานการณ์ได้เรียบร้อย และฟื้นฟูการติดต่อกับโลกภายนอก
พักฟื้นแบบนี้อยู่หลายวัน หลิงชิงเจวี๋ยก็หายดีเต็มที่ ตื่นขึ้นมาก็ตามเมิ่งซูถามว่า “ทำไมยังไม่ขอข้าแต่งงานอีก? เจ้าบอกว่าจะแต่งงานกับข้าไม่ใช่หรือ? ข้านอนไปตั้งสามวัน เจ้ามีท่าทียังไง?”