หลิงชิงเจวี๋ยรู้สึกถึงพลังจิตที่เคลื่อนไหว เขายกมือขึ้น ร่ายเวทป้องกันให้เมิ่งซู "ให้เวลาสามนาที เอาชนะพวกมันให้ได้"
เมิ่งซูมองค่าสถานะของตน พลังป้องกันพุ่งพรวดถึง 150 ในชั่วพริบตา เขาจ้องที่แผงข้อมูลด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่มันค่าพลังที่มนุษย์จะมีได้รึ?
โกงชัดๆ โกงแน่นอน!
พลังป้องกันตั้ง 150 หน่วย!
นี่คือพลังของหลิงชิงเจวี๋ยงั้นรึ?
หลิงชิงเจวี๋ยเริ่มหมดความอดทน จริงๆ เขาก็อยากจัดการให้เสร็จเร็วๆ แต่น่าเสียดายที่เขาลงมือเองไม่ได้ "เร็วเข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะวาร์ปกลับบ้านแล้ว มันเสียเวลามาก"
"จัดไปขอรับ!" เมิ่งซูพลิกมือกำด้ามดาบ วางดาบขวางหน้าอก แสงดาบเยือกเย็นวาบวับ
เขาหยุดไปหนึ่งวินาที ก่อนยิ้มพูด "สามนาทีมากไป หนึ่งนาทีก็พอ"
หลิงชิงเจวี๋ยเลิกคิ้ว "มั่นใจเกินไปหรือเปล่า"
"ดูให้ดีล่ะ" เมิ่งซูยกดาบวิ่งเข้าหาอสูรเวททั้งสองตัว ผจญกับการโจมตีของอสูรเวทที่ยิงใส่ เขาไม่หลบไม่คลี่ ตรงเข้าใส่ไม่คิดชีวิตราวกับวัวกระทิง
แม้ด้วยพลังป้องกันอันสูงลิ่วจะไม่ก่อให้เกิดบาดแผล แต่ผลของน้ำแข็งก็ทำให้เขาช้าลงอยู่ดี
หลิงชิงเจวี๋ยดูแล้วปวดหัว เทคนิคการต่อสู้ของเมิ่งซูนี่ไปเรียนมาจากไหนกัน? นี่มันมีใครเขาสู้กันแบบพุ่งชนไม่คิดชีวิต โดยไม่คำนึงถึงผลจากการถูกโจมตีบ้างรึ?
เหนือความคาดหมาย เมิ่งซูยังคงเข้าประชิดอสูรเวททั้งสองตัวด้วยความเร็วสูงยิ่ง
หลังจากข้ามมิติมา ร่างกายของเขาได้รับการคุ้มครองจากกฎเกณฑ์แห่งโลก ความเร็วเพิ่มขึ้นมาก หลิงชิงเจวี๋ยเห็นเพียงแสงดาบวาบหนึ่ง เลือดใสๆ พุ่งกระฉูดออกมาชั่วพริบตา