เมิ่งซูรีบร้อนกลับถึงบ้านก่อนฟ้าจะมืด
น่าเสียดายที่หลิงชิงเจวี๋ยไม่ยอมเปิดประตูให้ ไม่ว่าเขาจะออดอ้อนขอร้องอย่างไรก็ไม่สนใจ
เมิ่งซูนั่งหงอยอยู่ที่บันไดหน้าบ้าน รู้สึกหงุดหงิดอัดอั้น จึงหยิบขนนกคริสตัลออกมาจากช่องเก็บของแล้วพินิจพิจารณาอย่างละเอียด แต่ก็มองไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ
ก็แค่ขนนกไม่ใช่หรือ?
เขาโกรธเรื่องอะไรกันแน่?
เพราะหลิงชิงเจวี๋ยไม่ยอมเปิดประตูให้ เมิ่งซูจึงฆ่าเวลาไปกับการตีสไลม์อยู่หน้าบ้านทั้งคืนอย่างน่าเวทนา กว่าจะถึงเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลิงชิงเจวี๋ยถึงยอมเปิดประตูให้
เมิ่งซูทั้งง่วงทั้งเหนื่อยล้า ทั้งยังไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด กล้ำกลืนความน้อยใจเตรียมอาหารเช้าให้แมว กัดฟันพูดว่า: "ขอโทษ ผมผิดเอง"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่สนใจเขา
แต่อาหารก็ยังต้องกิน
เมิ่งซูพูดต่อ: "จะไม่ทำอีกแล้ว"
หลิงชิงเจวี๋ยยังคงไม่สนใจ
"...อย่าโกรธผมเลย เราดีกันนะ?" เมิ่งซูเอ่ยขอโทษอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน จัดเป็นประเภทที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองผิดตรงไหน
หลิงชิงเจวี๋ยทำหน้าเย็นชา ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา "ไม่"
เมิ่งซูค่อยๆ เลื่อนขนนกคริสตัลไปใกล้เขาผ่านพื้นโต๊ะอย่างระมัดระวัง "อย่าโกรธเลยนะ โมโหแล้วขนร่วงง่าย พอขนร่วงก็ไม่ใช่แมวน้อยที่สวยที่สุดแล้ว"
"..."
แมวตัวไหนไม่ผลัดขน!
หลิงชิงเจวี๋ยเบือนหน้าหนี ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขา
งอนยากจัง
ขนนกนั้นเขาก็ไม่ยอมรับ พอกินข้าวเสร็จก็ขึ้นไปพักผ่อนชั้นบน ปกติแล้วหลังจากเมิ่งซูกลับบ้านยังพอได้คุยกับเขาบ้าง แต่ครั้งนี้เขาโกรธเมิ่งซูจริงๆ ติดต่อกันนานทีเดียวที่ได้เจอหน้าเขาแค่ตอนกินข้าว