กลางทะเลสาบมีนกกระเรียนเทวาคริสตัลอยู่สามตัว
พวกมันสังเกตดูรอบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงซุกหัวกลับเข้าไปอยู่ระหว่างปีกเพื่อนอนต่ออีกครั้ง
หัวใจที่ลอยขึ้นมาถึงลำคอของเมิ่งซูก็ได้ตกลงสู่ที่ของมันเสียที
หลิงชิงเจวี๋ยจ้องมองใบหน้าเขาโดยไม่ขยับเขยื้อน พยายามจะหา ‘ภาพลวงตา’ เมื่อครู่ให้พบอีกครั้ง
เมิ่งซูลูบใบหน้าตัวเอง แล้วถามด้วยความแปลกใจ “จ้องหน้าข้าทำไม”
“หน้าตาน่าขำ” หลิงชิงเจวี๋ยพูดอย่างเย็นชา “เห็นหน้าเจ้าก็อยากหัวเราะ”
เมิ่งซูถึงกับพูดไม่ออก
หน้าตาของเขามันชวนหัวเราะขนาดนั้นเลยหรือ
ค่าป้องกันโดยทั่วไปของสัตว์อสูรระดับหกอยู่ที่หกสิบแต้ม หากเมิ่งซูใช้ ‘ฟาดฟันด้วยแสงกระบี่’ ก็พอจะสู้กับพวกมันอย่างคู่คี่ได้
แต่วันนี้เขาใช้ ‘ฟาดฟันด้วยแสงกระบี่’ ได้อีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
เมิ่งซูสังเกตจังหวะโดยไม่แสดงอาการใด ๆ หากได้มุมที่เหมาะสม เขาอาจยิงธนูดอกเดียวได้นกถึงสามตัว
นกกระเรียนสามตัวนี้บังเอิญยืนอยู่ในแนวเส้นตรงเดียวกัน ถ้าเขาสามารถเคลื่อนย้ายไปยังต้นไม้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามได้ แล้วปล่อย ‘ฟาดฟันด้วยแสงกระบี่’ ในชั่วพริบตา ก็อาจตัดหัวนกกระเรียนตัวหน้าสุดได้
แรงคลื่นแสงดาบที่กระจายออก อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้อีกสองตัวบาดเจ็บสาหัสได้
เมิ่งซูปักใจแน่วแน่แล้ว ปัญหาคือต้นไม้ต้นนั้นอยู่ไกลเกินไป หากคิดจะย้ายไปตอนนี้ก็สายเกินการณ์แล้ว แถมใกล้ ๆ ยังมีหนองน้ำอีกมาก หากไม่ระวังจะทำให้พวกนกกระเรียนเทวาตื่นตัวได้ง่าย ๆ
เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะใช้หน้าด้านขอร้องหลิงชิงเจวี๋ย “เหมียวเหมียว เจ้าใช้เวทมนตร์มิติส่งข้าไปที่ต้นไม้ฝั่งตรงข้ามได้ไหม”
หลิงชิงเจวี๋ยสีหน้าเย็นชา “ไม่ช่วย”
เมิ่งซูรู้อยู่แล้วว่าเขาจะตอบแบบนี้ จึงไม่รู้สึกท้อแท้แม้แต่น้อย “นี่ก็เพื่อหาเส้นขนสวย ๆ มาให้เจ้าอยู่ดีนะ ไม่ต้องลงมือเองหรอก แค่ส่งข้าไป แล้วรอข้าอยู่ที่นี่ก็พอ”