เมิ่งซูอาสาทำอาหารเย็นเอง
อย่ามองว่าหลิงชิงเจวี๋ยภายนอกยโสเหลือจะทน ความจริงแล้วเขาติดบ้านมาก อีกทั้งทำอาหารเองไม่เป็น กินปลาก็ได้แค่ดิบหรือต้มจืด ๆ ร่างกายคงทรมานมานานแล้ว
ฝีมือทำอาหารของเมิ่งซูอาจไม่ถึงขั้นเชฟมิชลิน แต่ก็ทิ้งหลิงชิงเจวี๋ยไว้ไม่เห็นฝุ่นหลายร้อยขุม
นิสัยแปลก ๆ ของหลิงชิงเจวี๋ยมีเต็มไปหมด เวลากินข้าวต้องใช้ตะเกียบกลาง ห้ามพูด ห้ามทำเสียงดัง...
การกินข้าวกับเขาจึงเป็นความทุกข์ทรมานสำหรับเมิ่งซู
สิ่งเดียวที่ปลอบประโลมใจได้คือใบหน้าของหลิงชิงเจวี๋ยที่งดงามยิ่งนัก ช่วยกลบนิสัยแย่ ๆ ของเขาไปได้มากทีเดียว กระทั่งการเอาแต่ใจเพราะมีใบหน้านั้นก็ดูมีเหตุผลขึ้นมา
เขาเอาข้าวใส่ปากไปพลาง แอบมองหลิงชิงเจวี๋ยไปพลาง
ฮิ ๆ แอบมองเพิ่มอีกแวบแล้ว!
ด้วยความเป็นแมวที่ประสาทสัมผัสไว หลิงชิงเจวี๋ยย่อมสังเกตเห็นสายตานั้น
อดทนอยู่นาน ในที่สุดก็วางตะเกียบลง "มองอีกจะควักลูกตานาย"
เมิ่งซูยิ้มทะเล้น "ไม่มองแล้ว ๆ ไว้ชีวิตข้าทีเถอะ"
กินข้าวด้วยท่าทางเคอะเขินอยู่พักหนึ่ง สีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาก "นี่ นายทำกับข้าวให้ฉัน มื้อละสองร้อยหยวน ตกลงไหม"
"สองร้อย?" เมิ่งซูเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ "ทำไม"
หลิงชิงเจวี๋ยคิดว่าเขารู้สึกน้อยไป "งั้นสามร้อย"
"ไม่ใช่ นายจะให้เงินฉันทำไม" เมิ่งซูไม่เข้าใจ "นายจะกินฉันก็ทำให้ เรื่องแค่นี้เอง"