เมิ่งซูนอนหลับไปหนึ่งตื่น ลืมตาขึ้นมาก็เห็นหน้าต่างงานโผล่ขึ้นมาตรงหน้า: [ชดใช้ค่าดอกไม้ของตัวละครหลิงชิงเจวี๋ย จำนวน 100,000 ความคืบหน้าขณะนี้ 1,000/100,000]
เขามึนงงไปหมด ทำไมแค่นอนหลับไปหนึ่งตื่น กลับมีเงินคืนมาหนึ่งพันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย?
หรือว่าเมื่อคืนเขาละเมอเดินไปคืนเงิน?
เมิ่งซูแทบจะสงสัยว่าตัวเองความจำเสื่อม เรียกหน้าต่างข้อมูลขึ้นมา ตรวจดูยอดเงินคงเหลือของตัวเอง ไม่ได้หายไปแม้แต่หยวนเดียว
ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้
เมิ่งซูขยี้ผมตัวเอง พลิกตัวลงจากเตียง เขายังจำได้ว่าต้องตื่นมาทำอาหารให้หลิงชิงเจวี๋ย วัตถุดิบเตรียมไว้หมดแล้ว ทำอาหารง่ายๆ เสร็จ เขาก็รีบไปที่ชายทะเลเพื่อเพิ่มระดับตกปลา
เขากำลังขยันทำงาน ส่วนหลิงชิงเจวี๋ยก็ตื่นแต่เช้าเช่นกัน นั่งอยู่ในห้องของตัวเอง ใช้กระจกถ่ายทอดสังเกตทุกอิริยาบถของเขา
ทำอาหารเช้าเสร็จ เมิ่งซูใส่อาหารเช้าลงในกล่องเก็บความร้อน แล้วออกจากบ้านไปอย่างฉับไว
วินาทีที่เขาก้าวออกจากประตู หน้าต่างงานก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง: [ชดใช้ค่าดอกไม้ของตัวละครหลิงชิงเจวี๋ย จำนวน 100,000 ความคืบหน้าขณะนี้ 1,300/100,000]
คืนเงินมาอีกสามร้อย
ดูท่าว่าทุกครั้งที่เขาทำอะไรสักอย่าง หลิงชิงเจวี๋ยจะคิดเงินให้เขาเสมอ
หลิงชิงเจวี๋ยคนนี้เป็นแมวโง่จริงๆ ด้วย มีคนทำงานให้เขาฟรีๆ แต่เขากลับยืนกรานที่จะให้เงิน
คนคนนี้มีเส้นแบ่งส่วนตัวสูงเกินไป ต่อให้เมิ่งซูเป็นหนี้เขามากมายขนาดนั้น กินของเขา ใช้ของเขา สวมเสื้อผ้าของเขา อาศัยอยู่กับเขา เขาก็ยังต้องการคิดเงินทุกสตางค์ให้ชัดเจน ไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับเมิ่งซู
สมกับที่เป็นอันดับหนึ่งในตารางความยากของการเล่นด้วย
เรียกว่าเป็นพวกน้ำมันไม่ซึม
ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลที่หลิงชิงเจวี๋ยเคยบอกเขาก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องโกหก คนคนนี้ไม่เพียงไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ แต่ยังครอบครองเวทมนตร์ระดับสูงอยู่บ้าง