ประตูเปิดออก ใบหน้าคมชัดของหลิงชิงเจวี๋ยปรากฏขึ้นหลังบานประตู
เขาหลุบตาลง ดวงตานิ่งสนิทราวกับแอ่งน้ำตาย “คุณกลับมาทำไม”
นี่ตกลงต้อนรับเขากลับมา หรือไม่ต้อนรับกันแน่
เมิ่งซูเดาไม่ออก จึงยิ้มพลางตอบว่า “สองสามวันก่อนผมถูกส่งตัวกลับไป เพิ่งกลับมาถึงวันนี้เอง คุณวางใจได้ ผมจะคืนเงินให้คุณแน่นอน”
“ฉันไม่เห็นค่าของเศษเงินนั่นหรอก” หลิงชิงเจวี๋ยย่นจมูก
ในอากาศมีกลิ่นคาวปลา ฉุนจมูกและชวนคลื่นไส้
“คุณเหม็นมาก” หลิงชิงเจวี๋ยพูดตรงๆ
เมิ่งซูรีบชูปลาขึ้น ราวกับสุนัขที่เอาผลงานมาอวด “ดูสิ วันนี้ผมไปเรียนตกปลากับชาวประมงเฒ่า ปลาตัวนี้อ้วนที่สุด คุณชอบไหม”
ปลาตัวนั้นยังไม่ตาย สะบัดหางอย่างไร้เรี่ยวแรง
“...น่าขยะแขยง” หลิงชิงเจวี๋ยทนกลิ่นคาวปลาไม่ไหว จึงยกมือปิดจมูกแล้วถอยหลังไปหลายก้าว ราวกับเจออสูรร้ายที่น่ากลัว “เอาไปให้ไกลๆ! แล้วคุณก็อยู่ห่างจากฉันด้วย!”
“คุณ...คุณไม่ได้ชอบปลาหรอกเหรอ” เมิ่งซูหมดกำลังใจทันที “ปลาตัวนี้คุณก็ไม่กินเหรอ”
“ปลาระดับหนึ่ง คุณเห็นฉันเป็นขอทานหรือไง!” หลิงชิงเจวี๋ยโกรธยิ่งกว่าเขาเสียอีก ราวกับถูกหยามเกียรติอย่างหนัก
“ปลายังแบ่งระดับด้วยเหรอ”
หลิงชิงเจวี๋ยทนพฤติกรรมมอมแมมของเขาไม่ไหว เส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ “ถามอะไรไร้สาระ! อย่าเอาขยะพรรค์นี้มาทำให้ฉันแสบตา เอาไปให้ไกลๆ!”
เมิ่งซูยิ้มเจื่อนๆ ราวกับหุ่นเชิดที่สายขาดกะทันหัน เขาหันกลับไปอย่างงุนงง ใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน “ถ้าอย่างนั้นผม...เอามันไปขายก็แล้วกัน ตอนนี้ผมจะไป...คุณอยากกินอะไรไหม”