วงแหวนเวทมนตร์ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
เมิ่งซูถูกดีดมาตกลงบนระเบียงอีกครั้ง
โชคดีที่หลิงชิงเจวี๋ยยังไม่ได้ปลูกดอกไม้ใหม่ รอบนี้เมิ่งซูไม่ได้นั่งทับกระถางดอกไม้ของอีกฝ่ายจนแตก มีแค่ก้นกบที่กระแทกพื้นจนปวดร้าว
เขากุมสะโพก เดินกะเผลกไปเปิดประตูกระจกที่ระเบียง
นั่งลงที่โซฟาชั้นล่างได้สองนาที หลิงชิงเจวี๋ยกลับไม่ออกมาด่าเขา
เมิ่งซูกะประมาณว่าหลิงชิงเจวี๋ยอาจไม่อยู่บ้าน จึงไปหาชาวประมงแก่ที่ชายหาดก่อน คนคนนั้นจะรับหน้าที่สอนเขาเป็นชาวประมง
ที่ชายหาดมีคนเดินเล่นอยู่ประปราย เมิ่งซูจดชื่อพวกเขาไปพลาง ไม่นานก็เจอเป้าหมายที่ร้านขายปลาเก่าโทรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง
ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่ง
ชาวประมงแก่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกหน้าร้าน มีคนมาซื้อของ เขาก็แค่หรี่ตามอง ไม่ค่อยพูดจา
เมิ่งซูยืนยันว่าเขาคือเป้าหมาย รู้สึกว่าคนนี้ดูไม่ค่อยเป็นมิตร จึงเลือกสังเกตการณ์ดูก่อน
หลังจากเขาทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพสำเร็จ ก็จะสามารถอัญเชิญอุปกรณ์พิเศษที่ได้หลังเปลี่ยนอาชีพออกมาได้ทุกที่ทุกเวลา
เขาจึงอัญเชิญคันเบ็ดออกมา แล้วเดินเข้าไปหา “ขอซื้อเหยื่อหน่อยครับ”
ชาวประมงแก่ลืมตาเพียงข้างเดียว แล้วหลับตาลงอีกครั้ง เอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “เจ้าคือท่านกล้าสินะ”
“ใช่แล้วครับ!” เมิ่งซูรู้สึกปลาบปลื้มเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
“เจ้าไม่มาตั้งนาน ข้านึกว่าเจ้าไม่เรียนเสียแล้ว” ชาวประมงแก่พูดเรียบเชื่องช้า ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือเสียใจ
“อยากเรียนครับ แค่ผมดัน…ถูกส่งกลับไปน่ะ” เมิ่งซูกลับนอบน้อมขอคำชี้แนะ “ต้องรบกวนท่านสอนให้ด้วยครับ”