เขาตอบตกลงทันที “ได้ ถึงเวลาอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”
หลิงชิงเจวี๋ยตอบอย่างเย็นชา “ข้ารับประกันด้วยเกียรติแมวของข้า”
เมิ่งซูใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะนึกออกว่าเกียรติแมวหมายถึงเกียรติคน กลั้นขำไม่ไหว “ดีเลย”
ครั้งนี้อยู่ได้สามวันแล้ว เมิ่งซูหมดแรง รู้สึกเรี่ยวแรงไม่พอ เขากะประมาณว่าร่างกายตัวเองทนได้มากสุดแค่นี้ จึงเงยหน้าขึ้น “แมวน้อย ข้าต้องกลับบ้านก่อนแล้ว”
หลิงชิงเจวี๋ยกำลังจะกลับเข้าห้อง ได้ยินประโยคนี้ก็หันกลับมา “พรุ่งนี้เช้าจะมาทำอาหารให้ข้าหรือไม่”
“แน่นอน พรุ่งนี้เช้าจะทำซาชิมิให้”
เมื่อรู้ว่าเขาจะกลับมาพรุ่งนี้ หลิงชิงเจวี๋ยก็ไม่พูดมากอีก พยักหน้าเล็กน้อย “เช่นนั้นเจ้ากลับไปเถิด”
“แมวน้อย เจอกันพรุ่งนี้”
วงแหวนเวทมนตร์ปรากฏใต้เท้าเมิ่งซู
หลิงชิงเจวี๋ยรู้ว่านี่เป็นเพียงคาถากลับบ้าน ไม่มีความหมายพิเศษ แต่ก็อดตอบไม่ได้ “เจอกันพรุ่งนี้”
……
กลับสู่โลกความจริง
เมิ่งซูลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างช้า ๆ ชั่วขณะนั้นมือเท้าอ่อนแรง กล้ามเนื้อทั่วร่างดูเหมือนไม่เชื่อฟังคำสั่ง
บนพื้นปูเสื่อเย็น เลคนอนคว่ำอยู่บนเสื่อ กำลังตั้งใจเล่นเกมงูกินหางอย่างจดจ่อ
เห็นเมิ่งซูกลับมาแล้ว เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า
เมิ่งซูพักครู่หนึ่ง ก่อนจะโผล่หน้าเข้าไป “เจ้าเล่นเกมอีกแล้วรึ”
เลคตอบอย่างรำคาญ “ใกล้ทำลายสถิติแล้ว อย่ามากวนข้า”
เด็กคนนี้!
ปากว่ามาสำรวจโลกนี้ แต่เอาเข้าจริงรู้จักแต่เล่นเกม ทุกวันให้เงินค่าขนมห้าสิบหยวน เขาก็สั่งอาหารกลับบ้านห้าสิบหยวนทุกวัน ไม่ยอมทนลำบากเลยสักนิด
เมิ่งซูดูเวลา ใกล้ถึงเวลากินข้าวแล้ว ต้องทำอาหารแล้ว เขาขยับตัวลงจากเตียง หลายครั้งอยากยืนขึ้น แต่ก็ไม่มีแรง