เมิ่งซูถูกส่งกลับมายังเตียงในห้องของตัวเอง
ก่อนหน้านี้หลิงชิงเจวี๋ยตั้งอาร์เรย์ส่งผ่านเพิ่มให้เขาหนึ่งแห่ง ทำให้เขาถูกส่งไปที่ระเบียงเล็ก ๆ แล้วจากนั้นก็ถูกส่งต่อไปยังเตียงของตัวเองในพริบตา
การทำเช่นนี้ทำให้ไม่ต้องเสี่ยงที่ก้นของเมิ่งซูจะแยกเป็นเสี่ยง ๆ ทั้งยังช่วยรักษาดอกไม้ต้นหญ้าที่หลิงชิงเจวี๋ยรักเอ็นดูอีกด้วย
ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายจริง ๆ
เมิ่งซูปีนลงจากเตียง ร่างกายนี้ยังหนุ่มแน่นและแข็งแรง เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว ว่องไวกว่าร่างจริงของเขานับร้อยเท่า
เขายืดเส้นยืดสายเล็กน้อย พอมองดูเวลาก็พบว่าไม่ธรรมดาแล้ว เก้าโมงเข้าไปแล้ว หลิงชิงเจวี๋ยคงใกล้จะหิวตายแล้ว
เขารีบทำซาชิมิอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไปเคาะประตูห้องนอนของหลิงชิงเจวี๋ย
หลิงชิงเจวี๋ยใช้เวลานานกว่าจะเปิดประตู ผมดำยุ่งเหยิง ใบหน้างัวเงียด้วยความง่วง ชัดเจนว่าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา แล้วก็บ่นพึมพำว่า "กลับมาแล้วหรือนี่..."
"ซาชิมิที่นายสั่งไว้ ฉันวางไว้บนโต๊ะอาหารแล้วนะ วันนี้ฉันจะไปรับภารกิจ จะได้เลื่อนขั้นอาชีพให้เร็วขึ้น"
"..."
หลิงชิงเจวี๋ยยังตื่นไม่เต็มที่ มีอาการเหวี่ยงนิด ๆ เลยตอบว่า "ตามใจนาย"
เขากระแทกประตูใส่หน้าดังปัง
วินาทีต่อมา เขากลับมาเปิดประตูอีกครั้ง คว้าข้อมือของเมิ่งซูไว้พลางก้มหน้าพูดว่า "วันนี้เจ้าต้องไปต่อสู้กับสัตว์อสูรในป่าเวทมนตร์..."
"รู้ได้ยังไง" เมิ่งซูแปลกใจ
"ข้าดูจากภารกิจรายวันของเจ้า"
เมิ่งซูยิ่งแปลกใจกว่าเดิม "นายยังดูภารกิจรายวันของฉันได้อีกเหรอ"
หลิงชิงเจวี๋ยยังแทบลืมตาไม่ขึ้น หรี่ตาเล็กน้อยราวกับกึ่งหลับกึ่งตื่น "อืม... ที่จริงระบบที่พวกเจ้าใช้กันนั้นมันคือเวทมนตร์ชนิดหนึ่ง สร้างขึ้นโดยประธานสาขาทั้งสามสิบสามท่านของสมาคมนักเวท"