หางสะบัดเล็กน้อย พันรอบข้อมือของเมิ่งซู
เมิ่งซูไม่สนใจเขาเช่นกัน ง่วงจนแทบทนไม่ไหว ปล่อยให้เขามาซุกซนบนตัวตามอำเภอใจ
พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียนสกิลใหม่ที่คณะอัศวิน โดนรังควานมานานขนาดนี้ กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่มีแรง
เมิ่งซูเป็นคนไม่เลือกที่นอน นอนที่ไหนก็หลับได้
เตียงของหลิงชิงเจวี๋ยนุ่มเป็นพิเศษ แถมยังมีกลิ่นหอมสดชื่นของสบู่ เขาสัมผัสได้ว่ามีคนค่อยๆ แนบชิดเข้ามาจากด้านหลัง ไม่ได้ล้ำเส้นจนเกินไป เพียงแค่เอาหน้าผากมาแตะที่แผ่นหลังของเขา
ยังถือว่าว่าง่ายอยู่
ถ้าก่อกวนต่อเมิ่งซูจะโกรธแล้ว
ในร่างมนุษย์อสูร การได้ยินของหลิงชิงเจวี๋ยจะดีขึ้นอย่างมาก เขาฟังจากการเต้นของหัวใจของเมิ่งซูแล้วรู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วจริงๆ จึงค่อยๆ วางแขนลงบนเอวของเมิ่งซูอย่างระมัดระวัง แล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนเบาๆ
น่ารำคาญจริงๆ กอดแต่หางไม่กอดเขา
เขารู้สึกมาตลอดว่าเมิ่งซูค่อนข้างผอม เอวเล็กจนเขาไม่กล้าบีบ
ไว้ค่อยๆ ทำให้อ้วนขึ้นทีหลังเถอะ หลิงชิงเจวี๋ยคิดเช่นนี้ จิตใจที่พลุ่งพล่านก็ค่อยๆ สงบลง หลับตาลง แนบชิดแผ่นหลังของอีกฝ่ายแล้วหลับไปอย่างสงบ
…
ในความฝัน เมิ่งซูฝันว่าตัวเองถูกอสูรทะเลไล่ล่า อีกฝ่ายเป็นปลาหมึกยักษ์ตัวใหญ่ หนวดพันอยู่บนร่างกายของเขา ค่อยๆ รัดแน่นขึ้น เกือบจะบีบเขาจนขาดสะบั้น
เขาดิ้นรนอยู่นาน แต่ไม่ว่าเขาจะโจมตีอย่างไร หนวดนั่นก็ราวกับกำแพงทองแดงเหล็กกล้า เกาะติดเขาแน่นราวกับถูกตรึง