ช่วงติดสัดของหลิงชิงเจวี๋ยรบกวนคนอื่นมาก เมิ่งซูต้องกลับบ้านสักครั้งระหว่างนี้ หลิงชิงเจวี๋ยโกรธจนแทบจะทุบบ้านทิ้ง
วุ่นวายแบบนี้อยู่หนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดช่วงติดสัดของหลิงชิงเจวี๋ยก็ใกล้สิ้นสุด
ดึกดื่น เมิ่งซูแตะหน้าผากให้เขา อุณหภูมิกลับมาเป็นปกติแล้ว เขากระซิบหัวเราะ "ดูเหมือนจะจบแล้ว"
เหมียวเหมียวที่กำลังจะเอียงตัวไปจูบมือเขาแข็งทื่อ เสียใจมาก น่าจะจงใจปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นสักหน่อย จะได้หลอกให้เมิ่งซูนอนกับเขาต่ออีกสองวัน
พึ่งทำเรื่องไม่ดีแบบนี้ครั้งแรก ยังไม่ค่อยชิน
เขาไม่ยอมแพ้ ปล่อยหางออกมา แต่ยังไม่ทันแตะเมิ่งซู ก็ถูกเมิ่งซูจับไว้
"ไม่ได้นะ" เมิ่งซูก้มหน้า พูดอย่างเคร่งขรึม "ฉันอยู่ได้ไม่นานแล้ว คืนนี้ฉันต้องกลับไปโลกตัวเอง นายพอโวยวายขึ้นมาก็ไม่หยุด"
จะกลับไปอีกแล้ว
หลิงชิงเจวี๋ยหมดอารมณ์ หางที่เพิ่งโผล่ออกมาหายวับไปทันที "คราวนี้ไปนานเท่าไร"
"พรุ่งนี้ก็กลับมา" เมิ่งซูกลัวเขาโกรธ รีบปลอบ "ฉันจะรีบกลับมาแน่นอน ไม่ให้นายรอนานหรอก นายนอนให้หลับดีๆ ตื่นขึ้นมาฉันก็กลับมาแล้ว"
"..."
เม้มปากไม่พูด
แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ
ปลายนิ้วของเมิ่งซูค่อยๆ ไต่ขึ้นไปบนหลังมือเขา คลุมเครืออย่างมีเลศนัย "รอฉันกลับมา แล้วฉันจะไปล่าราชามังกรทะเลลึก เอามาให้นาย"
"...ไม่ต้องล่ามันหรอก" หลิงชิงเจวี๋ยที่นั่งอยู่ขอบเตียง ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของเมิ่งซูจากล่างขึ้นบน เงยหน้ามองเขา "งานชุมนุมวสันต์พันธนาการใกล้ถึงแล้วนะ นายชวนฉันเต้นรำในงานได้ เพิ่มค่าความชอบได้สิบแต้มเหมือนกัน"