หางนั่นยังคงแหวกเสื้อผ้าของเขา พยายามรุกเข้าไปยังที่ลึกขึ้นกว่าเดิม
เมิ่งซูถูกบีบให้เงยคอ หลิงชิงเจวี๋ยจูบไม่ถึงริมฝีปากของเขา แต่จูบคอและแก้มได้ กลับยิ่งดูสนิทชิดเชื้อและล้อเล่นหยอกเย้า
"...หางของนาย มัน มันจะทำอะไรน่ะ?" เมิ่งซูเพิ่งรู้ตัวว่าหางนี่ไม่ปกติแล้ว ถูกปลุกเร้าจนจิตใจสับสน นิ้วมือคล้องรัดหางไว้ "นายก็จัดการมันหน่อย..."
"จัดการไม่ได้..." หลิงชิงเจวี๋ยพอถูกเขาลูบหาง ก็ยิ่งควบคุมยากขึ้น หายใจหอบต่ำ "นายยิ่งลูบมันยิ่งเสียวซ่าน"
เมิ่งซูตกใจจนรีบปล่อยมือทันที
หางสยายคลี่รัดเขาอย่างร่าเริง หลิงชิงเจวี๋ยก็ไม่ยอมปล่อยเขาไป จูบพล่านบนคอเขาอย่างไม่มีแบบแผน
เมิ่งซูร่างเดิมก็อ่อนไหวง่ายอยู่แล้ว อีกทั้งยังเสียวสะดุ้งจั๊กจี้ง่าย ตอนนี้เหมือนถูกย่างบนไฟ กลั้นไม่อยู่ส่งเสียงครวญครางในลำคอครั้งหนึ่ง "นายเก็บหางหน่อยได้ไหม มัน มันทำให้ฉันทรมาน"
เจ้าสิ่งนั้นเลื้อยเข้าไปในเสื้อผ้าของเมิ่งซูปัดป่ายไปทั่ว เมิ่งซูใกล้จะถูกทรมานจนเป็นบ้าแล้ว
หลิงชิงเจวี๋ยใช้มือข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยเขา จากล่างขึ้นบน รอยยิ้มที่มุมปากร้ายกาจมาก "นายไม่ใช่เอาแต่อยากเห็นหางฉันรึ ให้ดูแล้วทำไมไม่พอใจอีกล่ะ"
เพราะฉันอยากเป็นคนลามก ไม่ใช่อยากให้นายมาเป็นคนลามกนี่!
กลับบทบาทกันหมดแล้ว!
คนลามกกับคนถูกลามก มันคนละเรื่องกันเลยนะ!
"นายไม่ใช่ชอบแหย่ฉันมาตลอดรึ" หลิงชิงเจวี๋ยแสดงท่าทางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง "เพิ่งรู้จักกันก็อยากจับหางฉัน ตอนนี้นายไม่จับแล้วรึ"
เมิ่งซูถูกเขาจูบจนร้อนผ่าวไปทั้งร่าง มือก็ไม่กล้าจับต้องตามอำเภอใจ "ฉันผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าแล้ว"