เมิ่งซูมาถึงร้านขายดอกไม้ เดินวนรอบหนึ่ง “เจ้าของร้าน ที่นี่เวลาไปสารภาพรักกับคนอื่น เขาใช้ดอกอะไรกันครับ?”
เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาค่อนข้างประหลาดใจ “ท่านกล้าจะไปสารภาพรักกับใครแล้วรึ?”
เมิ่งซูลูบจมูกตัวเอง ยิ้มอย่างเขินอาย “ในที่สุดค่าความชอบก็ใกล้ถึง 80 แล้ว เขาให้ข้ามาซื้อดอกไม้”
“คนที่ท่านเล่นด้วยคือใครรึ?” เจ้าของร้านอดนินทาไม่ได้ “คือหมาจิ้งจอกที่อยู่บนเขานั่น? หรือเด็กตระกูลสวี่คนนั้น?”
เมิ่งซูประหลาดใจมาก “ทำไมคุณถึงคิดว่าข้าจะเล่นด้วยพวกเขา?”
“ก็เด็กตระกูลสวี่นั่นไม่ใช่ชอบตามตูดท่านไปทั่วรึ?”
เมิ่งซูรีบโบกมือปฏิเสธ “เขา? ก็บอกแล้วว่าเป็นเด็ก กินอิ่มก็นอน นอนอิ่มก็เที่ยว ชอบตามข้าวิ่งเล่นไปเรื่อย”
“งั้นก็หมาจิ้งจอกตัวนั้น?”
“เขาเอาแต่ขอเงินข้าทุกวัน ข้าหลบเขายังไม่ทันเลย” พอพูดถึงเจียเจา เมิ่งซูก็ปวดหัวขึ้นมา
เขาคิดว่าตัวเองก็โลภมากพอแล้ว แต่เจียเจายิ่งกว่าเขาถึงสิบเท่า
เจียเจาเป็นคนงกแบบที่แม้แต่เงินในถ้วยขอทานก็ยังจะแย่ง
“งั้นท่านเล่นด้วยกับใคร?”
เมิ่งซูตอบอย่างเห็นได้ชัดว่า “ก็หลิงชิงเจวี๋ยไง ข้าอยู่ต่อที่นี่ก็เพื่อเขา”
ตอนพูดเขายิ้มได้งดงามมาก ใบหน้าที่เดิมทีดูดุดันก็อ่อนโยนขึ้น เป็นรอยยิ้มที่อดไม่ได้เวลาเอ่ยถึงคนที่ชอบ “เขาน่ารักจริง ๆ ทำอะไรก็เงอะงะไปหมด”
เจ้าของร้านมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านหมายความว่าท่านกำลังเล่นด้วยกับผู้เยียวยาคนเดียวของหมู่บ้านเราน่ะหรือ?”