ในคืนที่เมิ่งซูจากไป หลิงชิงเจวี๋ยรู้สึกว่ารอบข้างว่างเปล่าอยู่ตลอดเวลา พลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ
ช่วงนี้ ทุกคืนเมิ่งซูนอนเป็นเพื่อนเขา สุภาษิตว่า “จากประหยัดเป็นฟุ่มเฟือยง่าย จากฟุ่มเฟือยเป็นประหยัดยาก” เพียงไม่กี่วัน เขาก็ชินกับการมีอยู่ของเมิ่งซูแล้ว
เมื่อนอนไม่หลับ หลิงชิงเจวี๋ยก็ลุกไปปรุงยาที่ห้องใต้ดิน
เมิ่งซูมีพลังป้องกันต่ำไปหน่อย บาดเจ็บง่าย
ที่อ่าวจันทราก็ไม่มีอสูรเวทมากพอ เมิ่งซูอาศัยเพียงเงินเดือนน้อยนิดจากคณะอัศวินคงเอาชีวิตไม่รอด ยามปกติแม้แต่ยาเพิ่มเลือดขั้นต่ำก็ยังไม่ยอมใช้
กลับมาตัวเปื้อนเลือดอยู่บ่อยๆ ยังยิ้มแสร้งยิ้มใส่ น่ารำคาญ
หลิงชิงเจวี๋ยรวบรวมสมุนไพรไว้บ้าง เดิมทีคิดจะปรุงยาเพิ่มเลือดให้เป็นกองโต แต่ใครจะคิดว่ายังไม่ทันได้ลงมือ ช่วงติดสัดก็ประดังมาจนต้องพักไว้
ปรุงสามพันขวดดีไหม? หลิงชิงเจวี๋ยพึมพำอยู่ไม่กี่คำ เขาคิดว่าแค่ถลอกนิดหน่อยก็ต้องรักษาทันที สามพันขวดอย่างมากหนึ่งเดือนก็หมด
ปริมาณมากเกินไป ต่อให้เป็นหลิงชิงเจวี๋ยก็ยังปรุงทั้งคืนจนตาลายโพรงหัว แทบสิ้นชีพตายในห้องใต้ดิน
เมื่อแยกบรรจุยาปรุง จัดเรียงไว้บนชั้นวาง หลิงชิงเจวี๋ยประคองบั้นเอวที่เมื่อยล้า นับเช็กจำนวนได้สามพันขวดพอดีไม่ขาดไม่เกิน หนึ่งในนั้นมีน้ำยาเยียวยาระดับสูงสุดสามสิบขวด สามารถชุบชีวิตคนได้ในพริบตา
ใต้ตาปรากฏรอยคล้ำปื้นหนึ่ง เขายังแอบจดบันทึกหนี้ไว้เงียบๆ อีกบัญชี