เมิ่งซูเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เขา "เหมียวเหมียว ข้าซื้อดอกไม้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ส่งถึงบ้าน"
ในใจพลันร้อนรุ่มด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้น หลั่งไหลดั่งเกลียวคลื่นยามสนธยา
หลิงชิงเจวี๋ยคิดว่า ฤดูร้อนใกล้มา ถึงเวลามีรักเสียที
เขาพริบตาไปอยู่ตรงหน้าเมิ่งซู ร่างสูงโปร่งจำต้องก้มตัวลง เอื้อมมือไปดึงแก้มเมิ่งซู "เจ้าดูไม่ค่อยมีความสุขเลย เป็นอะไรไป ให้ซื้อดอกไม้ให้ข้าสักช่อมันลำบากใจเจ้าขนาดนั้นเชียวหรือ"
เดิมทีเมิ่งซูค่อนข้างจะสติแตก แต่พอได้กลับมาเห็นใบหน้าหล่อเหลาจนออกจะเกินเหตุของหลิงชิงเจวี๋ย ก็เก็บงำคำพร่ำบ่นทั้งหมดเงียบงันอีกครั้ง
ใบหน้านี้สมราคาจริงๆ
"ไม่ลำบากเลย คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม" เมิ่งซูเอ่ยอย่างจริงใจยิ่ง "ต่อให้เพิ่มศูนย์อีกตัวข้าก็ยอมนะ"
หลิงชิงเจวี๋ยยกมือขึ้นลูบผมของเขา เหมือนกำลังลูบหัวสุนัข จู่ๆ ก็หลุดปากพูดออกมา "คราวหลังจะชดใช้ให้เจ้า"
เขาจะชดใช้สิ่งดีๆ มากมายให้เมิ่งซู เงินทอง สมบัติล้ำค่า ดอกไม้ ยาปรุง… ตราบใดที่เขามี เขาก็สามารถชดใช้ให้เมิ่งซูได้ทั้งนั้น
หากเขาไม่มี เขาก็จะไปแย่งชิงมา
ในฐานะแมว หลิงชิงเจวี๋ยไม่มีจิตสำนึกเรื่องศีลธรรมมากนัก
"ไม่ต้องชดใช้หรอก ข้าสมัครใจ" เมิ่งซูลองขยับเข้าใกล้เขาอีกครั้ง แล้วโอบกอดเขาอย่างกะทันหัน
หลิงชิงเจวี๋ยก็ไม่ผลักไส เพียงก้มหน้าถาม "จะทำอะไรอีก"
"เอ่อ เข้าไปในบ้านก่อนเถอะ" เมิ่งซูกลับรู้สึกเขินอายขึ้นมาเสียเอง หากหลิงชิงเจวี๋ยทำท่าเย็นชาต่อเขา เขาก็ยังยิ้มแย้มแปะเข้าใส่ได้
แต่หากหลิงชิงเจวี๋ยตอบสนองเขาขึ้นมาเมื่อใด เขากลับไร้ซึ่งความกล้า